Η νύχτα κατεβαίνει αργά.
Τα φώτα ανάβουν ένα ένα, σαν σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Ένας δρόμος γλιστρά προς το βάθος.
Σιωπηλός.
Σταθερός.

Κάπου εκεί, ανάμεσα στη σκιά και στο φως, ξεκινά το όνειρο.

Δεν φωνάζει.
Δεν απαιτεί.
Απλώς ανοίγει.

Το ξεφυλλίζεις όπως ένα παλιό βιβλίο.
Σελίδα τη σελίδα.
Ανάσα την ανάσα.

Το όνειρο δεν είναι απόδραση.
Είναι μνήμη του ποιος είσαι πριν φοβηθείς.

Μέσα στο σκοτάδι, ένα φως επιμένει.
Μικρό.
Αρκετό.

Και τότε καταλαβαίνεις:

Η ζωή δεν ζητά βιασύνη.
Ζητά παρουσία.

Ξεφυλλίζοντας το όνειρο,
μαθαίνεις να περπατάς αργά.
Και να φωτίζεσαι από μέσα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα