Πολύ πριν εμφανιστεί η αναγνώριση κλήσης, οι τηλεφωνικές φάρσες αποτελούσαν καθημερινό πονοκέφαλο για τους συνδρομητές. Στην Παλιά Αθήνα του 1937, το τηλέφωνο ήταν σύμβολο κύρους. Ήταν όμως και εργαλείο κακόβουλων πειραγμάτων.

Χωρίς τεχνολογικό έλεγχο και χωρίς δυνατότητα εντοπισμού αριθμού, ο φαρσέρ δρούσε ανώνυμα. Το αποτέλεσμα; Κοινωνικές παρεξηγήσεις, δημόσιοι εξευτελισμοί και απειλές.

Το πρωτοχρονιάτικο δείπνο που έμεινε στην ιστορία

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1937. Γνωστός βιομήχανος της Αθήνας παραθέτει επίσημο δείπνο. Μεταξύ των καλεσμένων βρίσκεται και υψηλόβαθμος ξένος διπλωμάτης, μέλος του Διπλωματικού Σώματος.

Το μενού είναι πλούσιο. Όρντ ντεβρ, εκλεκτά κρέατα, επιδόρπια, εκλεκτοί οίνοι και σαμπάνια. Όμως, κάτι παράξενο συμβαίνει. Ο υπηρέτης παρακάμπτει συστηματικά τον διπλωμάτη. Δεν του σερβίρει τίποτα.

Πιάτο μετά το πιάτο, ο καλεσμένος μένει νηστικός. Στο ποτήρι του υπάρχει μόνο νερό. Στο τέλος, αντί για φρούτα, τοποθετείται μπροστά του πιάτο με νερόβραστο φιδέ.

Η οικοδέσποινα εξηγεί με φυσικότητα:
Την προηγούμενη ημέρα είχε δεχθεί τηλεφώνημα, δήθεν από την Πρεσβεία, που ενημέρωνε ότι ο διπλωμάτης πάσχει από στομαχικές διαταραχές και ακολουθεί αυστηρή δίαιτα με ζωμό.

Η αλήθεια αποκαλύπτεται γρήγορα. Ήταν μία κακόβουλη τηλεφωνική φάρσα.

Οι συνηθισμένες φάρσες της εποχής

Το περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο. Οι τηλεφωνικές φάρσες το 1937 είχαν γίνει μόδα.

Μερικά συνηθισμένα παραδείγματα:

• Τηλεφωνήματα με απειλές, όπως «Θα σας στείλω στο φρενοκομείο».

• Κλήσεις σε κυρίες της αριστοκρατίας μέσω του τηλεφωνικού οδηγού.

• Προκλήσεις σε ζηλότυπους συζύγους με ψευδείς καταγγελίες απιστίας.

• Διασπορά ψευδών πληροφοριών με στόχο τον διασυρμό.

Το πρόβλημα ήταν σοβαρό. Η ανωνυμία ενθάρρυνε την επιθετικότητα. Δεν υπήρχε τρόπος να εντοπιστεί ο καλών.

Η τεχνολογική απάντηση: Το πρώτο σύστημα εντοπισμού

Το 1937, η τηλεφωνική εταιρεία ανακοίνωσε την προμήθεια νέου μηχανήματος από την Αγγλία. Το σύστημα θα τοποθετούνταν στο κέντρο και θα κατέγραφε τον αριθμό από τον οποίο προερχόταν κάθε κλήση.

Ουσιαστικά, επρόκειτο για μια πρώιμη μορφή αναγνώρισης κλήσης. Για πρώτη φορά, ο ιδιοκτήτης της συσκευής θα μπορούσε να θεωρηθεί υπεύθυνος για τις κλήσεις που πραγματοποιούνταν από τη γραμμή του.

Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτούσε το τέλος της απόλυτης ανωνυμίας.

Η υπόθεση αποκαλύπτει πολλά για την κοινωνία του Μεσοπολέμου. Το τηλέφωνο ήταν νέο τεχνολογικό μέσο. Η χρήση του δεν είχε ακόμη ρυθμιστεί πλήρως από κοινωνικούς κανόνες.

Οι τηλεφωνικές φάρσες δεν ήταν απλώς παιδικά παιχνίδια. Ήταν μορφή κοινωνικής επιθετικότητας, που μπορούσε να πλήξει τη φήμη, το κύρος και τις διπλωματικές σχέσεις.

Η εισαγωγή μηχανισμού εντοπισμού δεν ήταν μόνο τεχνική αναβάθμιση. Ήταν παρέμβαση κοινωνικού ελέγχου.

Από το 1937 στο σήμερα

Σήμερα, η αναγνώριση κλήσης θεωρείται αυτονόητη. Ωστόσο, η ανάγκη προστασίας από κακόβουλες επικοινωνίες παραμένει επίκαιρη, απλώς με διαφορετικά μέσα: ψηφιακές απάτες, spoofing, διαδικτυακή παρενόχληση.

Η ιστορία του 1937 δείχνει ότι κάθε νέα τεχνολογία φέρνει και νέες καταχρήσεις. Και κάθε εποχή καλείται να βρει τα δικά της αντίμετρα.

Οι τηλεφωνικές φάρσες του 1937 δεν ήταν απλές αστείες ιστορίες. Ήταν κοινωνικό φαινόμενο που αποκάλυπτε τα όρια της ανωνυμίας στην πρώιμη τεχνολογική εποχή.

Πριν από την αναγνώριση κλήσης, ένα τηλεφώνημα μπορούσε να καταστρέψει ένα επίσημο δείπνο, να σπείρει διχόνοια ή να προκαλέσει δημόσια προσβολή.

Η τεχνολογία έβαλε τελεία. Αλλά η ανθρώπινη ευρηματικότητα δεν σταμάτησε ποτέ.

Αν αυτή η είδηση σε άγγιξε, συνέχισε να ανακαλύπτεις τον κόσμο μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας   https://morfeszois.com/katigories/kosmos/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα –https://morfeszois.com/