Ανάμεσα σε φθαρμένα ξύλα και ξεχασμένες ηχώ
Ανάμεσα σε φθαρμένα ξύλα και ξεχασμένες ηχώ Ανάμεσα σε φθαρμένα ξύλακαι ξεχασμένες ηχώ,στέκει ακόμη ένα σπίτιπου δεν θυμάται ποιος έφυγε. Οι πόρτες τρίζουνσαν παλιές σκέψειςπου δεν βρήκαν ποτέτο θάρρος να ειπωθούν. Στους τοίχους μένει η σκόνητων περασμένων χρόνων.Κι ένα παράθυρο μισάνοιχτοκοιτάζει τον δρόμο,περιμένοντας ίσωςένα βήμα που δεν θα επιστρέψει. Το φως μπαίνει διστακτικά.Αγγίζει το ξύλο,σηκώνει



