Μου χρωστάς ένα Καλοκαίρι.

Ένα Καλοκαίρι γεμάτο παραλίες που μυρίζουν αλάτι και ελευθερία. Ξημερώματα που μας βρίσκουν να κοιτάμε τη θάλασσα και ήλιους που βυθίζονται αργά στον ορίζοντα.

Μου χρωστάς στιγμές χωρίς βιασύνη. Γέλια που ξεσπούν ξαφνικά. Μουσικές που παίζουν κάπου μακριά και γίνονται το soundtrack των αναμνήσεών μας.

Μου χρωστάς φιλιά.

Εκείνα που δεν χρειάζονται λόγια. Εκείνα που μένουν μέσα μας περισσότερο από μια εποχή.

Και ίσως γι’ αυτό να σου λέω πως μου χρωστάς ένα Καλοκαίρι.

Όχι για όσα δεν ζήσαμε.

Αλλά για όσα ακόμα μπορούμε να ζήσουμε.

Ένα Καλοκαίρι γεμάτο από σένα κι από μένα.

Ένα Καλοκαίρι που θα μοιάζει με υπόσχεση.

Ένα Καλοκαίρι τρελό και παθιασμένο. Γεμάτο χρώματα, φως και μικρές αποδράσεις. Ένα Καλοκαίρι που δεν θα μετρηθεί σε μέρες, αλλά σε συναισθήματα.

Και τελικά, δεν μου χρωστάς ούτε τις παραλίες ούτε τα ηλιοβασιλέματα.

Μου χρωστάς μόνο εσένα.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που μοιάζουν με όλες τις εποχές μαζί. Κι εσύ, για μένα, ήσουν πάντα Καλοκαίρι.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα