Εγώ κι εγώ δεν τελειώσαμε ακόμα Εγώ κι εγώ δεν τελειώσαμε ακόμα. Έχουμε μπροστά μας δρόμο.Αρκετό δρόμο. Και ίσως δεν είναι ένας δρόμος ίσιος.Έχει στροφές, σκοτάδια, επιστροφές.Έχει πράγματα που κουβαλήσαμε χρόνια και δεν μάθαμε ποτέ πώς να τα αφήνουμε. Τα πάθη μας.Τις εξαρτήσεις μας.Τις ουσίες που κάποτε έμοιαζαν με λύτρωση και ύστερα έγιναν φυλακή.Τις αδυναμίες […]
Ένα τέλειο λάθος Κάποιες φορές πρέπει να φύγεις λίγο πιο πέρα από τη σκιά σου. Να καθίσεις απέναντί σουκαι να κοιτάξεις εκείνον τον άνθρωπο που έκανε λάθη. Που αγάπησε λάθος.Που βιάστηκε.Που φοβήθηκε.Που πήρε φόρα και κουτούλησε στον ίδιο τοίχο, ενώ τον έβλεπε. Και ύστερα να του χαμογελάσεις. Όχι, δεν χρειάζεται να μετανιώσεις για όλα. Ίσως
Τα φθινόπωρα δεν λένε ψέματα Τα φθινόπωρα είναι σιωπηλά.Δεν υπόσχονται ήλιο,δεν χαρίζουν ψεύτικες αιωνιότητες. Έρχονται με βροχήκαι με φύλλα που πέφτουνσαν μικρές, αργές αποχαιρετιστήριες λέξεις. Τα καλοκαίρια μας ξεγελούν.Μας κάνουν να πιστεύουμεπως όλα θα κρατήσουν. Το φθινόπωρο ξέρει καλύτερα. Σου δείχνει τα άδεια κλαδιάχωρίς να ντρέπεται για την απώλεια. Και κάπου ανάμεσασε ένα γκρίζο απόγευμακαι
Πέλαγο βαθύ και ξένο Πέλαγο βαθύ και ξένο.Αγριεμένο. Κι εσύνα ψάχνεις μια στεριάπου δεν σε κρατά. Ίσως γιατί δεν γεννήθηκεςγια να μένεις. Ίσως γιατί κάποια ταξίδιαδεν έχουν λιμάνι. Μόνο κύματα.Μόνο άνεμο.Μόνο εκείνον τον μακρινό ορίζονταπου όλο φεύγεικι όμως σε καλεί. Κι όταν η θάλασσα αγριεύει,μην φοβάσαι. Άσε την ψυχή σουνα γίνει καράβι. Και ταξίδεψε. Ίσως
Όταν η μουσική λέει περισσότερα από τα λόγια Ανάμεσα στις νότες Όλο και πιο συχνάπροτιμώ να χάνομαιανάμεσα στις νότες της μουσικής,παρά ανάμεσαστα λόγια των ανθρώπων. Ίσως γιατί οι νότεςδεν υπόσχονται. Δεν εξηγούν. Δεν προσποιούνται. Απλώς υπάρχουν. Και μερικές φορέςαυτό είναι αρκετό. Τα λόγια κουράζουν. Λέγονται εύκολα. Ξεχνιούνται ακόμη πιο εύκολα. Άνθρωποι μιλούν πολύ. Και όμως,μερικές
Στα φώτα της πόλης Υπάρχουν βράδια που δεν θέλεις να επιστρέψεις. Θέλεις μόνο να μείνεις εκεί. Εκεί όπου ο δρόμος τελειώνει και η πόλη ανοίγεται μπροστά σου σαν θάλασσα από φώτα. Δεν χρειάζεσαι πολλά. Έναν άνθρωπο δίπλα σου. Μια μηχανή ακίνητη. Λίγο αέρα. Και μια σιωπή που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί. Γιατί υπάρχουν σιωπές που
Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση Οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση. Κάποιοι μικρά,με λίγα δέντρα και σύντομες διαδρομές. Κάποιοι ολόκληροι κόσμοι.Πυκνοί, σιωπηλοί,γεμάτοι φως και σκιές. Περπάτησα μέσα τους.Χάθηκα.Ξεκουράστηκα στη σκιά τους.Κάπου εκεί, βρήκα και λίγο από τον εαυτό μου. Ύστερα έφυγαν. Μα δεν έφυγαν πραγματικά. Άφησαν μονοπάτια μέσα μου.Ένα τραγούδι.Μια μυρωδιά.Μια αγκαλιά.Μια φράση που
Και η θλίψη μας γιορτή Υπάρχουν μέρες που η καρδιά δεν θέλει να χαμογελάσει. Θέλει μόνο σιωπή. Ένα παράθυρο ανοιχτό,ένα φλιτζάνι καφέ που κρυώνεικαι μια σκέψη που επιστρέφει εκεί όπου πονάει. Δεν είναι κακό να λυπάσαι. Η θλίψη δεν είναι αδυναμία.Είναι η απόδειξη πως κάποτε αγάπησες. Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν,μα αφήνουν πίσω τους ένα φως. Μια
Κάπου κάπου να φεύγεις… Κάπου κάπου να φεύγεις. Να κλείνεις την πόρταπίσω από τον θόρυβοκαι να παίρνεις μαζί σουμόνο τη σιωπή. Να σε χάνουν. Να μη σε βρίσκουντα τηλέφωνα,οι υποχρεώσεις,οι άνθρωποι,η καθημερινότητα. Να περπατάς μόνοςεκεί που δεν χρειάζεταινα εξηγήσεις τίποτα. Να κοιτάς τη θάλασσακαι να αφήνειςτις σκέψεις σουνα ταξιδεύουν. Κάπου κάπουνα χάνεσαι. Όχι γιατί δεν
Φτάνοντας στα 60: Ο απολογισμός μιας ζωής Στα 60, δεν μετράς χρόνια. Μετράς στιγμές. Φτάνοντας τα 60, κάτι αλλάζει μέσα σου. Δεν κοιτάς πια τη ζωή μόνο μπροστά. Γυρίζεις για λίγο πίσω. Θυμάσαι πρόσωπα, δρόμους, σπίτια, δουλειές, αγάπες, αποχωρισμούς. Θυμάσαι όνειρα που πραγματοποιήθηκαν και άλλα που έμειναν στη μέση. Και τότε αρχίζει ένας σιωπηλός απολογισμός
