Αυτό που δίνουμε, είμαστε Δεν είναι αυτό που κρατάμεπου λέει ποιοι είμαστε. Είναι αυτό που αφήνουμενα φύγει από τα χέρια μας. Μια λέξη.Μια αγκαλιά.Ένα «είμαι εδώ»την ώρα που κάποιοςδεν το ζητά. Δίνουμε ό,τι έχουμε μέσα μας. Αν έχουμε φως,θα φωτίσουμε. Αν έχουμε αγάπη,θα αγαπήσουμεχωρίς να μετρήσουμε. Αν έχουμε πληγές,ίσως πληγώσουμε. Κι αν έχουμε μάθεινα φοβόμαστε,μπορεί
Όταν η νύχτα βάζει μουσική Δεν υπάρχουν ρολόγια.Μόνο φωςπάνω στο νερό. Και εκείνη η μικρήασημένια διαδρομήπου αφήνει το φεγγάριμοιάζει με δρόμο. Έναν δρόμογια όσα δεν είπαμε.Για όσα χάσαμε.Για όσα ακόμα περιμένουμε. Ίσως τελικάη νύχτα να μην είναι σκοτάδι. Ίσως να είναιο τρόπος του ουρανούνα μας θυμίζειπως ακόμη και στο πιο βαθύ μαύρουπάρχει ένα φωςπου χορεύει.
Στα σωστά μάτια Δεν χρειάζεταινα σε θαυμάσουν όλοι. Ούτε να καταλάβουντι κρύβειςπίσω από τη σιωπή σου. Υπάρχουν μάτιαπου κοιτούν μόνο την επιφάνειακαι μάτιαπου φτάνουν μέχρι την ψυχή. Στα σωστά μάτιαδεν χρειάζεται να εξηγήσειςποιος είσαι. Θα δουντις ρωγμές σουκαι δεν θα τις πουν αδυναμίες. Θα δουντις σιωπές σουκαι θα ακούσουν μέσα τουςόσα δεν μπόρεσες να πεις.
Τα καλύτερα αξίζουν… Υπάρχουν άνθρωποιπου γνώρισαν τον πόνοχωρίς να γίνουν σκληροί. Πέρασαν δύσκολες μέρες,έσκυψαν για λίγο το κεφάλι,μα δεν έχασαν την αξιοπρέπειά τους. Έκλαψαν σιωπηλά.Προχώρησαν μόνοι.Κράτησαν μέσα τους πληγέςπου κανείς δεν είδε. Κι όμως,δεν έγιναν αυτό που τους πλήγωσε. Διάλεξαν την καλοσύνηεκεί που θα μπορούσαν να διαλέξουν την εκδίκηση. Διάλεξαν τη σιωπήεκεί που θα μπορούσαν
Αέναη Αγάπη Κάθε απόγευμαη θάλασσα θυμάται. Κι εκεί,στην άκρη της σιωπής,κάθεται μια γυναίκακαι κοιτάζει τον ορίζοντα. Στην αγκαλιά τηςκρατά μια ανάμνηση. Ένα μικρό σώμαπου κάποτε ζέσταινε τα χέρια της,τώρα ζεσταίνει την καρδιά της. Δεν φαίνεται καθαρά.Μοιάζει με φως.Με ψίθυρο.Με εκείνη την παρουσίαπου δεν χρειάζεται να αγγίξειςγια να τη νιώσεις. Το σκυλάκι τηςδεν είναι πια εδώ.
Να γίνουν όλα μια ασημιά βροχή Κάποτε θα ήθελανα γίνουν όλαμια ασημιά βροχή. Οι φόβοι,οι σιωπές,τα «γιατί» που έμεινανχωρίς απάντηση. Να πέσουν απαλάπάνω στις μέρες μαςκαι να ξεπλύνουνό,τι βάρυνε την ψυχή. Να γίνουν βροχήτα λόγια που δεν ειπώθηκαν.Οι δρόμοι που δεν περπατήσαμε.Οι άνθρωποι που χάθηκανμέσα στον χρόνο. Και όσα πονάνενα γυρίσουν κάποτεσε μικρές ασημένιες σταγόνεςπάνω
Γεμάτες πόλεις, άδειες ψυχές Οι πόλεις γεμίζουν φώτα.Οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους.Τα τραπέζια γεμίζουν φωνές. Κι όμως… κάπου ανάμεσα στο πλήθος,υπάρχουν ψυχές που νιώθουν μόνες. Άνθρωποι που συναντιούνται καθημερινά,μα δεν γνωρίζονται πραγματικά. Χέρια που αγγίζονται,χωρίς να κρατιούνται. Βλέμματα που συναντιούνται,χωρίς να βλέπουν. Και σχέσεις που μοιάζουν γεμάτες,μα αφήνουν μέσα τους ένα κενό. Μπερδεμένα μυαλά.Κουρασμένες σκέψεις.Πληγωμένες καρδιές.
Τα Όνειρα Είναι Χρυσά Νήματα Τα όνειρα… είναι χρυσά νήματαπου υφαίνουν σιωπηλάτις βαθύτερες ελπίδες μας. Μικρές λάμψεις στο σκοτάδι,ψίθυροι της ψυχής,που αρνούνται να σβήσουνακόμη κι όταν η πραγματικότητα βαραίνει. Κάθε όνειρο κι ένα νήμα.Κάθε ελπίδα κι ένας κόμπος φωτός.Κάθε επιθυμία κι ένα μονοπάτιπρος όσα δεν τολμήσαμε ακόμη να ζήσουμε. Κι έτσι,μέσα στις μέρες που μοιάζουν
Όλοι έχουμε κάποιον που δεν έχουμε Όλοι έχουμε κάποιονπου δεν έχουμε. Κάποιον που δεν κάθεται πια δίπλα μας,μα αφήνει ακόμη ζεστήτη θέση του μέσα μας. Κάποιον που δεν μας μιλά,μα τον ακούμε στις σιωπές.Που δεν μας αγγίζει,μα τον νιώθουμε στον άνεμο,σε μια γνώριμη μυρωδιά,σε ένα τραγούδι που πονάει γλυκά. Όλοι έχουμε κάποιονπου είναι εκεί,ακόμα κι
Εκεί που αρχίζει ο πολιτισμός Για πολλούς, μια άγνωστη ημέρα.Για άλλους, μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.Κάποιοι χαμογελούν.Κάποιοι κοροϊδεύουν. Κι ένα βλέμμα, κάπου χαμηλά,περιμένει ακόμη λίγη ανθρωπιά. Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ζώων.Μια ημέρα που δεν ζητά γιορτές,ούτε μεγάλα λόγια. Ζητά μονάχα να κοιτάξουμεεκείνα τα μάτιαπου δεν ξέρουν να πουν «πονάω»,μα ξέρουν να το δείχνουν. Στα αδέσποτα
