Πόσες φωτιές ακόμα μέχρι να αλλάξει κάτι;

Υπάρχουν στιγμές που οι ειδήσεις δεν μοιάζουν με ενημέρωση. Μοιάζουν με επανάληψη.

Φωτιά στο Ποικίλο Όρος. Εκκένωση στο Πόρτο Γερμενό. Έξι μεγάλα μέτωπα. Άνθρωποι που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Πυροσβέστες που δίνουν μάχη με τις φλόγες. Εθελοντές που τρέχουν χωρίς να σκέφτονται τον κίνδυνο.

Και εμείς;

Εμείς καθόμαστε μπροστά από μια οθόνη και αναρωτιόμαστε το ίδιο πράγμα που αναρωτιόμασταν και πέρσι. Και πρόπερσι. Και πριν από δέκα χρόνια.

Πότε θα σταματήσει αυτή η ιστορία;

Δεν γίνεται να συνηθίσουμε την καταστροφή

Το πιο επικίνδυνο δεν είναι μόνο η φωτιά.

Είναι ότι αρχίζουμε να τη θεωρούμε φυσιολογική.

Κάθε Ιούλιο και κάθε Αύγουστο η χώρα μετατρέπεται σε χάρτη με κόκκινες κουκκίδες. Κάθε χρόνο βλέπουμε τις ίδιες εικόνες.

Δάση να καίγονται.

Ζώα να χάνονται.

Σπίτια να γίνονται στάχτη.

Άνθρωποι να κλαίνε μπροστά στις περιουσίες μιας ζωής.

Και μόλις έρθει ο Σεπτέμβριος, όλα ξεχνιούνται μέχρι το επόμενο καλοκαίρι.

Αυτό δεν είναι σχέδιο.

Αυτό είναι αποδοχή της αποτυχίας.

Οι ευθύνες δεν πρέπει να γίνονται παιχνίδι εντυπώσεων

Τις τελευταίες ημέρες οι συζητήσεις στράφηκαν ξανά στον ρόλο του ηλεκτρικού δικτύου και του ΔΕΔΔΗΕ, με δημόσιες καταγγελίες αλλά και επίσημες απαντήσεις.

Ο ΔΕΔΔΗΕ υποστηρίζει ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του, μόλις περίπου το 1% των πυρκαγιών αποδίδεται στο δίκτυο ηλεκτροδότησης και κάνει λόγο για αυθαίρετες αναφορές όταν δεν υπάρχουν αποδείξεις.

Από την άλλη πλευρά, σε ορισμένες περιπτώσεις οι εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές διερευνούν αν υπήρξαν παραλείψεις στη συντήρηση ή τη λειτουργία του δικτύου, όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο.

Η αλήθεια όμως είναι μία.

Οι ευθύνες πρέπει να αποδίδονται μόνο μετά από πλήρη διερεύνηση και με πραγματικά στοιχεία.

Ούτε εύκολη στοχοποίηση.

Ούτε εύκολη αθώωση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα λέγεται πρόληψη

Κάθε χρόνο ακούμε τις ίδιες υποσχέσεις.

Περισσότερα έργα.

Καλύτερος καθαρισμός.

Συντήρηση δικτύων.

Αντιπυρικές ζώνες.

Έλεγχοι.

Συντονισμός.

Κι όμως, κάθε χρόνο οι φλόγες μας αποδεικνύουν ότι κάτι εξακολουθεί να μην λειτουργεί όπως πρέπει.

Η πρόληψη δεν είναι τηλεοπτική δήλωση.

Είναι δουλειά που γίνεται τον χειμώνα, την άνοιξη και κάθε ημέρα πριν φτάσει ο καύσωνας.

Οι πραγματικοί ήρωες δεν ζητούν χειροκρότημα

Υπάρχει όμως και μια άλλη εικόνα.

Οι πυροσβέστες.

Οι εθελοντές.

Οι πιλότοι των εναέριων μέσων.

Οι διασώστες.

Οι κάτοικοι που βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, πολλές φορές με κίνδυνο της ζωής τους.

Δεν είναι δίκαιο να γίνονται κάθε χρόνο οι ίδιοι ήρωες επειδή εμείς, ως κράτος και ως κοινωνία, δεν καταφέραμε να μειώσουμε τις ίδιες τραγωδίες.

Δεν είναι μόνο οι φλόγες. Είναι η μνήμη μας.

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερα λόγια μετά από κάθε μεγάλη φωτιά.

Έχει ανάγκη από αποτέλεσμα.

Γιατί δεν γίνεται κάθε καλοκαίρι να μετράμε καμένα στρέμματα, χαμένες περιουσίες και ανθρώπους που κοιτούν τις στάχτες προσπαθώντας να καταλάβουν από πού θα ξαναρχίσουν.

Δεν αξίζει σε αυτή τη χώρα να ζει το ίδιο έργο κάθε χρόνο.

Δεν αξίζει στα παιδιά μας να μεγαλώνουν πιστεύοντας ότι το ελληνικό καλοκαίρι σημαίνει καπνός, εκκενώσεις και στάχτες.

Και δεν αξίζει σε κανέναν να συνηθίσει την καταστροφή.

Γιατί όταν μια τραγωδία επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, δεν είναι πια «κακή στιγμή».

Είναι μια πληγή που αρνούμαστε να θεραπεύσουμε.

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα