Ευθανασία κατοικίδιου: Πότε είναι η σωστή στιγμή
Υπάρχει μια στιγμή που κανένας κηδεμόνας δεν θέλει να ζήσει. Η στιγμή που κάθεται απέναντι από τον κτηνίατρο και ακούει τη φράση:
«Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την ποιότητα ζωής».
Και τότε γεννιέται το πιο δύσκολο ερώτημα:
Ήρθε η ώρα για ευθανασία;
Η ευθανασία σε σκύλο ή γάτα δεν είναι απλώς ιατρική πράξη. Είναι απόφαση ηθική, συναισθηματική και βαθιά προσωπική. Και μέσα στον πόνο, συχνά μπερδεύονται όλα.
Τι είναι πραγματικά η ευθανασία στα κατοικίδια;
Η ευθανασία στην κτηνιατρική είναι μια ελεγχόμενη, ανώδυνη διαδικασία που επιλέγεται όταν:
Ο πόνος δεν ελέγχεται πλέον
Η ασθένεια είναι ανίατη
Η ποιότητα ζωής έχει χαθεί
Η διαδικασία γίνεται σε δύο στάδια:
Χορηγείται ηρεμιστικό ώστε το ζώο να χαλαρώσει και να κοιμηθεί.
Δίνεται φάρμακο που οδηγεί σε βαθύ ύπνο και έπειτα σε ανακοπή καρδιάς.
Δεν υπάρχει αγωνία. Δεν υπάρχει πόνος.
Αυτό που υπάρχει είναι το βάρος της απόφασης.
Πότε τίθεται πραγματικά το δίλημμα;
Συνήθως όταν εμφανίζονται σημάδια όπως:
Δεν τρώει ή δεν πίνει
Δεν σηκώνεται
Δεν ανταποκρίνεται
Πονάει παρά την αγωγή
Δεν έχει πλέον «καλές μέρες»
Συχνές περιπτώσεις:
Τελικό στάδιο καρκίνου
Βαριά νεφρική ανεπάρκεια
Προχωρημένη νευρολογική κατάρρευση
Χρόνιος ανεξέλεγκτος πόνος
Στην κτηνιατρική μιλάμε για ποιότητα ζωής.
Το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να παρατείνουμε τη ζωή.
Το ερώτημα είναι αν παρατείνουμε τον πόνο.
Πώς αξιολογείται η «ποιότητα ζωής»;
Μπορείς να θέσεις μερικές απλές ερωτήσεις:
Τρώει με όρεξη;
Πίνει νερό;
Μπορεί να κινηθεί χωρίς έντονο πόνο;
Ανταποκρίνεται όταν τον φωνάζεις;
Χαίρεται όταν σε βλέπει;
Αν οι κακές μέρες είναι περισσότερες από τις καλές, τότε η απόφαση αρχίζει να γίνεται πιο καθαρή — όσο δύσκολο κι αν είναι.
Είναι η απόφαση για το ζώο ή για εμάς;
Εδώ βρίσκεται ο μεγαλύτερος εσωτερικός αγώνας.
Πολλοί κηδεμόνες σκέφτονται:
«Μήπως βιάζομαι;»
«Μήπως το κάνω για να ανακουφιστώ εγώ;»
«Μήπως πρέπει να δοκιμάσουμε άλλη μια θεραπεία;»
Τα ζώα όμως δεν ζουν για το αύριο.
Δεν κάνουν σχέδια. Δεν ελπίζουν «αν αντέξω λίγο ακόμη θα είμαι καλύτερα».
Ζουν το παρόν.
Αν πονάνε σήμερα, η ζωή τους είναι πόνος σήμερα.
Εμείς κρατιόμαστε από το αύριο.
Εκείνα ζουν μόνο το τώρα.
Πρέπει να είμαι παρών τη στιγμή της ευθανασίας;
Πολλοί φοβούνται τη στιγμή:
Αν θα αντέξουν
Αν θα «σπάσουν»
Αν θα θυμούνται την εικόνα
Για το ζώο όμως, εκείνη η παρουσία είναι το μόνο που έχει σημασία.
Δεν κατανοεί το τέλος.
Αντιλαμβάνεται τη φωνή σου. Το άγγιγμά σου. Τη γνώριμη μυρωδιά σου.
Ζει εκείνη τη στιγμή όπως έζησε όλες τις άλλες: μέσα στη σχέση σας.
Ο ρόλος του κτηνιάτρου
Ο κτηνίατρος δεν αποφασίζει για εσένα.
Εκτιμά ιατρικά:
Υπάρχει ρεαλιστική πιθανότητα βελτίωσης;
Μπορεί να ελεγχθεί ο πόνος;
Είναι αναστρέψιμη η κατάσταση;
Η σωστή ενημέρωση μειώνει την ενοχή και βοηθά να δεις καθαρά.
Η ενοχή μετά την ευθανασία
Μετά έρχεται η σιωπή.
Και σχεδόν πάντα η σκέψη:
«Μήπως άργησα;»
«Μήπως βιάστηκα;»
Αυτές οι σκέψεις είναι κομμάτι του πένθους.
Δεν σημαίνουν ότι η απόφαση ήταν λάθος.
Σημαίνουν ότι η σχέση ήταν αληθινή.
Η ευθανασία δεν είναι αποτυχία
Δεν ακυρώνει:
Τα χρόνια χαράς
Τα παιχνίδια
Τη συντροφικότητα
Την αγάπη που μοιραστήκατε
Είναι, πολλές φορές, η τελευταία πράξη προστασίας.
Το να επιλέγεις να μη συνεχίσει να υποφέρει — ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πονέσεις εσύ.
Τελικά, για ποιον είναι η απόφαση;
Ίσως η ερώτηση δεν είναι «για ποιον είναι».
Ίσως είναι:
Ζει ακόμη με ποιότητα;
Ζει με χαρά;
Ή απλώς παρατείνουμε το αναπόφευκτο;
Τα ζώα μάς έμαθαν να ζούμε στο παρόν.
Και όταν έρθει εκείνη η στιγμή, ίσως η πιο γενναία πράξη αγάπης είναι να δούμε το δικό τους παρόν — όχι τον δικό μας φόβο για το αύριο.
Γιατί μερικές φορές,
το πιο δύσκολο «σ’ αγαπώ»
είναι αυτό που αφήνει ελεύθερο.
Αν αυτό το άρθρο σε γοήτευσε, συνέχισε να ανακαλύπτεις την ομορφιά της φύσης μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/fysh/
Θέλεις περισσότερα άρθρα; Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874 και το https://www.instagram.com/morfeszois/ για να μη χάνεις τίποτα!
Συντάκτρια Δέσποινα Μπλάτζα – https://morfeszois.com/
