Μια στιγμή που μοιάζει με φως

Δύο χέρια συναντιούνται.

Όχι με δύναμη.
Με εμπιστοσύνη.

Τα χρώματα πάνω τους θυμίζουν τη γη.
Τους ανθρώπους.
Τις ιστορίες που κουβαλά ο κόσμος.

Και για μια στιγμή
όλα γίνονται απλά.

Η σιωπηλή γλώσσα της ειρήνης

Η ειρήνη δεν φωνάζει.

Μιλά χαμηλά.
Σχεδόν ψιθυριστά.

Είναι μια χειραψία.
Ένα βλέμμα κατανόησης.
Μια απόφαση να μη σηκωθεί άλλος τοίχος ανάμεσα στους ανθρώπους.

Μικρές πράξεις.
Μεγάλο νόημα.

Το πέταγμα

Ένα λευκό περιστέρι περνά.

Στο ράμφος του κρατά ένα κλαδί ελιάς.

Τόσο μικρό.
Και όμως τόσο βαρύ από ελπίδα.

Σαν να θυμίζει ότι η παγκόσμια ειρήνη δεν είναι όνειρο.
Είναι κατεύθυνση.

Ο κόσμος που ανθίζει

Γύρω, λουλούδια.

Χρώματα που ανοίγουν στον ήλιο.
Σαν να λένε ότι όταν οι άνθρωποι ενωθούν
ο κόσμος γίνεται κήπος.

Η ανθρώπινη ενότητα μοιάζει με άνοιξη.

Αργεί καμιά φορά.
Αλλά πάντα επιστρέφει.

Μια σκέψη

Ίσως η ειρήνη να ξεκινά κάπως έτσι:

με δύο χέρια που σμίγουν,
ένα περιστέρι που πετά,
και μια σιωπηλή απόφαση μέσα μας.

Να επιλέξουμε το φως.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα