Κάθε Χριστούγεννα, η μαμά μου ψιθύριζε:
«Βάλε πάντα ένα πιάτο παραπάνω».

Δεν ήταν για κάποιον γνωστό μας.
Ήταν για τον μοναχικό που περνάει από τη γειτονιά,
χωρίς φωνή, χωρίς φως, χωρίς ζεστασιά.

Δες τον προσεκτικά.
Τα ρούχα του ταπεινά, τα χέρια του άδεια.
Κι όμως, μέσα του ψάχνει για θαύμα.

Το πιάτο παραπάνω δεν είναι μόνο φαγητό.
Είναι χέρι που αγγίζει,
είναι στέγη για μια καρδιά που κρυώνει,
είναι φως που μπαίνει εκεί που βασιλεύει το σκοτάδι.

Ας ανοίξουμε τα σπίτια μας,
ας αφήσουμε τη ζεστασιά να μπει,
ας δώσουμε μια στιγμή πίστης,
ένα σημάδι πως η ζωή μπορεί να ανθίσει ξανά.

Ένα πιάτο παραπάνω.
Λίγα κουβάρια φως και αγάπης.
Μια καρδιά που θυμάται πώς να αγαπά.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα