Στο φως του φεγγαριού ανθίζει πάλι
γιατί όλη τη ζωή του την εξόδεψε
παράφορα γυρεύοντας μιαν άλλη

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν χωρούν σε τόπους.
Περνούν από τις πόλεις σαν ανάσα και από τα δωμάτια σαν φως.
Μια φιγούρα ξωτική και ταξιδιάρικη,
με βλέμμα στραμμένο πάντα λίγο πιο πέρα από τον ορίζοντα.

Δεν είναι η φυγή που τους ορίζει.
Είναι η αναζήτηση.
Μια εσωτερική πυξίδα που τρεμοπαίζει,
σαν κερί σε νυχτερινό παράθυρο.

Στο φως του φεγγαριού ανθίζουν ξανά.
Όχι επειδή βρήκαν αυτό που έψαχναν,
αλλά επειδή δεν σταμάτησαν ποτέ να ψάχνουν.
Η ζωή τους ξοδεύτηκε γενναιόδωρα —
σε σταθμούς, σε σιωπές, σε ανείπωτα «αν».

Η ξωτική τους φύση δεν ανήκει στον κόσμο των παραμυθιών.
Ανήκει σε εκείνη τη λεπτή περιοχή
όπου η πραγματικότητα συναντά το όνειρο
και κανείς δεν ζητά αποδείξεις.

Ταξιδιάρικοι όχι γιατί αλλάζουν τόπους,
αλλά γιατί αλλάζουν εσωτερικά τοπία.
Κάθε αποχαιρετισμός μια μύηση.
Κάθε επιστροφή μια νέα αρχή.

Ίσως τελικά να γυρεύουν «μιαν άλλη» ζωή.
Ίσως όμως να μαθαίνουν
πώς να ανθίζουν
ακριβώς μέσα σε αυτήν.

Και όταν το φεγγάρι ανεβαίνει ψηλά,
τους βρίσκει ήσυχους.
Όχι κουρασμένους.
Δικαιωμένους από την ίδια την αναζήτηση.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα