Η ανακοίνωση της Μαρίας Καρυστιανού για την ίδρυση πολιτικού κόμματος δεν αιφνιδίασε. Αντίθετα, ήρθε ως φυσική συνέχεια ενός κοινωνικού κύματος οργής που εδώ και μήνες διογκώνεται.
Η τραγωδία των Τεμπών, η αίσθηση ατιμωρησίας, η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς και η απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα έχουν δημιουργήσει ένα εκρηκτικό υπόβαθρο. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η πρωτοβουλία Καρυστιανού εκφράζει μια υπαρκτή κοινωνική ανάγκη εκπροσώπησης. Και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν η οργή είναι δίκαιη. Είναι.
Το ερώτημα είναι πώς μεταφράζεται πολιτικά.

 Η οργή δεν αρκεί χωρίς πολιτική κατεύθυνση

Η κεντρική διακήρυξη του νέου εγχειρήματος είναι η απόσταση από τον άξονα «αριστερά – δεξιά». Παρουσιάζεται ως υπέρβαση των διαχωρισμών, όμως στην πράξη πρόκειται για άρνηση της πολιτικής σύγκρουσης.

Ιστορικά, τέτοιες επιλογές δεν ενώνουν· θολώνουν.
Όταν η πολιτική περιορίζεται στη γενική επίκληση της «κάθαρσης» και της «ηθικής», οι πραγματικές αιτίες της αδικίας εξαφανίζονται από το κάδρο. Οι κοινωνικές ανισότητες, οι ταξικές αντιθέσεις και τα συγκρουόμενα συμφέροντα παρουσιάζονται ως δευτερεύοντα — ενώ είναι ο πυρήνας του προβλήματος.

 Η διαφθορά δεν είναι ατύχημα

Σε μια σύγχρονη, προοδευτική ανάλυση, η διαφθορά δεν είναι απλώς αποτέλεσμα «κακών ανθρώπων» ή λανθασμένων πρακτικών. Είναι δομικό στοιχείο ενός κράτους που συχνά λειτουργεί υπέρ ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.

Χωρίς ξεκάθαρες θέσεις για:

• την εργασία και τα εργασιακά δικαιώματα

• τα δημόσια αγαθά

• τις ιδιωτικοποιήσεις

• την αναδιανομή του πλούτου

κάθε αναφορά σε αξιοκρατία και ισονομία κινδυνεύει να μείνει ένα σύνθημα χωρίς περιεχόμενο.

Παρά τις αναφορές στη συμμετοχικότητα, το νέο κόμμα φαίνεται να δομείται γύρω από ένα πρόσωπο. Η πρόσφατη πολιτική εμπειρία έχει δείξει ότι προσωποκεντρικά εγχειρήματα δυσκολεύονται να αποκτήσουν σταθερό πολιτικό προσανατολισμό και συλλογικό βάθος.

Όταν μάλιστα το πολιτικό κεφάλαιο αντλείται από ένα βαθιά τραυματικό γεγονός, όπως το έγκλημα των Τεμπών, η ηθική νομιμοποίηση — όσο ισχυρή κι αν είναι — δεν μπορεί να υποκαταστήσει ένα συνεκτικό πολιτικό πρόγραμμα.

 Όχι άλλη χαμένη ευκαιρία

Το κρίσιμο ερώτημα παραμένει ανοιχτό:
Θα συγκρουστεί το νέο πολιτικό εγχείρημα με τις δομές εξουσίας που γεννούν την αδικία;
Ή θα περιοριστεί στη διαχείριση της κοινωνικής αγανάκτησης μέσα σε ένα ασαφές, «υπερκομματικό» πλαίσιο;

Για τον προοδευτικό κόσμο, η δεύτερη εκδοχή δεν είναι λύση. Είναι κίνδυνος. Ο κίνδυνος η οργή να απονευρωθεί πολιτικά και να μετατραπεί σε ακόμη μία χαμένη ευκαιρία αλλαγής.

Η κοινωνία βρίσκεται σε κρίση εκπροσώπησης. Η ανάγκη για νέες πολιτικές μορφές είναι πραγματική. Όμως χωρίς καθαρό κοινωνικό πρόσημο, χωρίς ρήξη με τις αιτίες της ανισότητας και της αυθαιρεσίας, καμία «κάθαρση» δεν μπορεί να είναι ουσιαστική.

Με αυτό το μέτρο οφείλουμε να κρίνουμε ψύχραιμα, κριτικά και χωρίς αυταπάτες το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού — είτε φτάσει στις κάλπες είτε όχι.

Αν αυτή η είδηση σου κέντρισε το ενδιαφέρον, συνέχισε να ενημερώνεσαι μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας     https://morfeszois.com/enimerosi/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα –https://morfeszois.com/