Υπάρχουν χώροι που δεν μιλούν.
Και όμως λένε τα πάντα.

Μια παλιά κουζίνα.
Μεταλλικά σκεύη στοιχισμένα με τάξη.
Ένα φλιτζάνι καφέ μόνο του πάνω στο τραπέζι.
Μια σόμπα που δεν καίει πια, αλλά θυμάται.

Εδώ δεν υπήρχε βιασύνη.
Ο χρόνος κυλούσε αργά, σχεδόν με σεβασμό.
Το φαγητό δεν ήταν απλώς ανάγκη·
ήταν τελετουργία, μοίρασμα, φροντίδα.

Οι τοίχοι κρατούν ακόμα τη ζεστασιά από τις φωνές.
Γέλια χαμηλά.
Σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ δυνατά.
Η ζωή όπως ήταν: λιτή, αλλά γεμάτη.

Σε αυτή την κουζίνα, η σιωπή δεν είναι κενό.
Είναι παρουσία.
Είναι όλα όσα χάθηκαν και όλα όσα μας έφτιαξαν.

Σήμερα, ανάμεσα σε οθόνες και θορύβους,
αυτή η εικόνα μας θυμίζει κάτι απλό:
ότι η ευτυχία δεν χρειαζόταν πολλά.
Μόνο χρόνο.
Και ανθρώπους γύρω από ένα τραπέζι.

Ίσως τελικά να μην μας λείπει το παρελθόν.
Μας λείπει η απλότητά του.

Η κουζίνα της σιωπής είναι μια πρόσκληση να σταματήσουμε, να νιώσουμε και να θυμηθούμε τι σημαίνει πραγματικά ζωή: στιγμές φροντίδας, συντροφικότητας και ηρεμίας.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα