Υπάρχει ένας παλιάτσος μέσα μας.

Δεν τον βλέπουν όλοι.
Μα τον νιώθουμε.

Χαμογελά όταν η καρδιά βαραίνει.
Σηκώνει το βλέμμα όταν θέλει να κλάψει.
Κρατά ένα μικρό λουλούδι, σαν υπόσχεση ότι η τρυφερότητα δεν χάθηκε.

Ο παλιάτσος δεν γελά.
Το πρόσωπό του είναι ήσυχο. Σχεδόν εύθραυστο.
Τα μάτια του μιλούν πιο δυνατά από κάθε λέξη.

Είναι η στιγμή που η μάσκα κουράστηκε.

Φοράμε ρόλους.
Για να αντέξουμε.
Για να αγαπηθούμε.
Για να μην πληγώσουμε.

Ο παλιάτσος μέσα μας γεννήθηκε από ανάγκη.
Να απαλύνει το βάρος.
Να ελαφρύνει τη σιωπή.

Μα κάθε χαμόγελο που δεν είναι αληθινό αφήνει πίσω του ένα μικρό ράγισμα.

Η μοναξιά του δεν είναι θόρυβος.
Είναι ψίθυρος.

Εμφανίζεται όταν κλείνουν τα φώτα.
Όταν δεν υπάρχει κοινό.
Όταν μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας.

Εκεί, ο παλιάτσος δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα.
Μπορεί απλώς να υπάρξει.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο γενναίο πράγμα.

Να παραδεχτούμε ότι πίσω από τη δύναμη υπάρχει ευαισθησία.
Πίσω από το γέλιο υπάρχει ανάγκη.
Πίσω από τη μάσκα υπάρχει ψυχή.

Ο παλιάτσος μέσα μας δεν ζητά να τον κρύψουμε.
Ζητά να τον αγκαλιάσουμε.

Γιατί μόνο όταν τον δεχτούμε,
το χαμόγελο θα γίνει αληθινό.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα