Μερικές φορές δεν παίρνουμε αυτό που θέλουμε — και αυτό είναι καλύτερο απ’ όσο νομίζουμε. Η ζωή συχνά κρύβει σοφία όχι μόνο σε όσα συμβαίνουν, αλλά και σε όσα δεν συνέβησαν ποτέ.

Η παγίδα του “ιδανικού εαυτού”

Όταν κοιτάμε πίσω, η φαντασία μας δημιουργεί μια παραμορφωμένη εκδοχή του παρελθόντος.
Οι επιλογές που δεν ζήσαμε μοιάζουν καθαρότερες, πιο όμορφες, πιο υποσχόμενες.
Ένας έρωτας που δεν πρόλαβε, μια καριέρα που εγκαταλείφθηκε, ένα ταξίδι που ματαιώθηκε.

Η φαντασία αφαιρεί κόπο, ρίσκο, συνέπειες. Έτσι γεννιέται ο “ιδανικός εαυτός”: η εκδοχή μας που θα μπορούσε να υπάρξει, αλλά δεν υπήρξε ποτέ.
Μόνο που αυτή η εκδοχή είναι φτιαγμένη από αφαίρεση. Δεν έχει βάρος, χρόνο, πραγματικότητα.

Η σοφία της απομάκρυνσης

Συχνά θεωρούμε ότι η μη-επιλογή είναι αδυναμία. Όμως όχι κάθε “όχι” είναι φόβος.
Η ψυχή λειτουργεί πολλές φορές πριν από εμάς, διαισθητικά. Απομακρύνει ό,τι δεν ταιριάζει, ακόμη κι αν δεν ξέρουμε αμέσως το γιατί.

Μια σχέση δεν ξεκινά.
Ένας ρόλος εγκαταλείπεται.
Ένα περιβάλλον απομακρύνεται.

Αργότερα, αυτές οι παύσεις αποκαλύπτονται ως κατευθύνσεις.
Η μη-επιλογή λειτουργεί σαν μορφή αυτορρύθμισης: μια προστασία που δεν είχαμε ακόμη λέξεις να περιγράψουμε.

Το “όχι” που μας προστατεύει

Δεν είναι κάθε πιθανότητα ευλογία.
Και δεν είναι κάθε ευκαιρία κατάλληλη.

Αντίθετα με ό,τι μας μαθαίνει η κουλτούρα της συνεχούς δράσης, πολλές φορές το πιο σημαντικό βήμα είναι αυτό που δεν έγινε.

Ένα “όχι” μπορεί να διατηρήσει την ακεραιότητα, να αποτρέψει φθορά, να προστατεύσει την πορεία μας.
Όπως είπε και η Cheryl Strayed:
«Δεν έγινε — και αυτό ήταν το δώρο.»

Η ευγνωμοσύνη για όσα αποφύγαμε

Η ευγνωμοσύνη συνδέεται με ψυχική ανθεκτικότητα και εσωτερική ισορροπία.
Αλλά υπάρχει μια βαθύτερη μορφή της:
η ευγνωμοσύνη για όσα δεν χρειάστηκε να ζήσουμε.

Για την αποτυχία που μας προστάτεψε.
Για τη μη-σχέση που μας άφησε ελεύθερους.
Για τη διαδρομή που δεν ήταν δική μας.

Αυτή δεν είναι εξιδανίκευση. Είναι αναγνώριση ότι η ζωή προχωρά όχι μόνο με “ναι”, αλλά και με “όχι”.

Η ζωή που μας έσωσε με την απουσία της

Ορισμένες διαδρομές δεν άνοιξαν γιατί δεν ήταν για εμάς.
Και αυτή δεν είναι απώλεια, αλλά ταύτιση με τον προσωπικό μας ρυθμό.

Όταν αποδεχόμαστε τις “σωτήριες αποφυγές”, δημιουργούμε μια πιο ώριμη ευγνωμοσύνη:
βασισμένη όχι στην κατοχή, αλλά στην αποδέσμευση.
Όχι στην εμπειρία, αλλά στην προστασία.

Μερικές φορές το μεγαλύτερο δώρο της ζωής είναι αυτό που δεν συνέβη.
Κι όταν το καταλάβουμε, ανοίγει μέσα μας ένας νέος χώρος:
ο χώρος όπου η απουσία γίνεται σοφία — και η μη-επιλογή γίνεται τύχη.

Αν αυτό το άρθρο σου άνοιξε νέους τρόπους σκέψης, συνέχισε να εξερευνάς τον κόσμο των εναλλακτικών ιδεών μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας  https://morfeszois.com/katigories/enallaktika/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα https://morfeszois.com/