Η απουσία δεν φεύγει.
Απλώς αλλάζει δωμάτιο μέσα μας.

Κάθεται ήσυχα στη γωνία,
χωρίς φωνή,
χωρίς πρόσωπο,
και όμως γεμίζει τον χώρο.

Είναι το άδειο ποτήρι στο τραπέζι.
Το μήνυμα που δεν ήρθε.
Το όνομα που δεν προφέρεται πια
αλλά ακούγεται παντού.

Η απουσία δεν πονά πάντα.
Μερικές φορές φωτίζει.
Αφαιρεί ό,τι περίσσεψε
και αφήνει μόνο την αλήθεια.

Στην παρουσία της απουσίας
μαθαίνουμε να στεκόμαστε χωρίς στηρίγματα.
Να ακούμε τον παλμό της σιωπής.
Να αναπνέουμε αργά,
σαν να μη βιαζόμαστε πια να υπάρξουμε.

Ό,τι χάθηκε
δεν έφυγε.
Έγινε μνήμη.
Έγινε αίσθηση.
Έγινε αυτό το ανεπαίσθητο βάρος
που μας κρατά ανθρώπινους.

Ίσως τελικά
η απουσία
να είναι ο πιο διακριτικός τρόπος
που η ζωή μας λέει
ότι κάτι υπήρξε
και άξιζε.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα