Κανείς δεν σε προετοιμάζει.
Όχι για το άδειο σπίτι.
Για τη σιωπή που τρυπώνει στην καρδιά.

Δεν σε ρωτούν πια τι να κάνουν.
Δεν ζητούν τη συμβουλή σου.
Αρχίζουν να ζουν… χωρίς εσένα.

Κι εσύ χαμογελάς.
Γιατί ήθελες να πετάξουν.
Μα κάτι μέσα σου σπάει.

Να δαγκώνεις τα λόγια σου.
Να καταπίνεις την παρόρμηση να καλέσεις.
Να αγαπάς χωρίς να εισβάλλεις.

Να κοιτάς από μακριά.
Τα χέρια ακίνητα.
Η καρδιά να τρέμει.

Καμιά φορά σου λένε.
Συχνά όχι.
Πονάει.

Πονάει που δεν είσαι πια παντού.
Πονάει που δεν σε χρειάζονται… όπως πριν.

Σιωπηλή φροντίδα

Κι όμως, είσαι εκεί.
Το αγαπημένο τους φαγητό.
Παιδικές φωτογραφίες τακτοποιημένες.
Προσευχή κάθε βράδυ.

Μια μάνα δεν σταματά ποτέ να νοιάζεται.
Μαθαίνει να το κάνει από τις σκιές.
Από μια γωνιά.
Από μια προσευχή.

Αόρατη αγάπη.
Αλλά που κρατάει τα πάντα.

Αγάπη που περιμένει

Δεν είσαι πια το κέντρο τους.
Αλλά συνεχίζεις να αγαπάς.
Σαν να ήσουν.

Υπάρχουν αγάπες που δεν σβήνουν.
Μαθαίνουν μόνο να περιμένουν στη σιωπή.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα