Είμαι εγώ —
εκείνη η σιλουέτα που έτρεξε προς το δάσος όταν όλα γύρω της έλιωναν.
Το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στο σπίτι σου.
Στο χέρι σου.
Περίμενα. Μια κίνηση. Ένα βλέμμα. Ένα “έλα μαζί μου”.
Μα εσύ… έτρεξες μόνος.

Φλόγες.
Πανικός.
Κραυγές ανθρώπων, ουρλιαχτά ζώων.
Κι εγώ, δεμένος στην αυλή, ή αδέσποτος στην πλαγιά, ή σ’ ένα κλουβί στο μπαλκόνι — ήμουν εκεί.

Οι πυρκαγιές στην Ελλάδα δεν είναι απλώς φυσικές καταστροφές. Είναι κάτοπτρα της σχέσης μας με το περιβάλλον, της συνείδησης, της ευθύνης, της αγάπης που δεν δόθηκε εγκαίρως.

Κάθε καλοκαίρι χιλιάδες ζώα καίγονται ζωντανά: δεσποζόμενα, αδέσποτα, άγρια. Δεν επέλεξαν να μείνουν πίσω. Δεν είχαν την επιλογή. Εμείς τους την αρνηθήκαμε.

Γιατί αφήνεις πίσω το ζώο σου όταν φεύγεις από τη φωτιά;
Είναι το ίδιο πλάσμα που σου κρατούσε συντροφιά, που σου χάριζε πίστη χωρίς όρους, που κοιμόταν στα πόδια σου.
Είναι το ίδιο μάτι που σου μιλούσε όταν δεν είχες πού να στηριχτείς.
Και τώρα, καίγεται σιωπηλά.

Η φύση δεν διαχωρίζει το ανθρώπινο από το μη ανθρώπινο. Εμείς το κάνουμε.
Και κάθε φορά που το κάνουμε, απομακρυνόμαστε από την ίδια τη ρίζα μας.

 Αν μπορούσα να μιλήσω…

Θα σου έλεγα: “Γιατί με άφησες; Ήμουν παιδί σου, όχι ιδιοκτησία σου.”
Θα σου έλεγα: “Η καρδιά μου φλέγεται, όχι μόνο από φωτιά, αλλά από προδοσία.”
Θα σου έλεγα: “Αν με έπαιρνες μαζί σου, ίσως να σωζόταν κάτι από την ψυχή σου.”

Αν θρηνείς για το σπίτι σου, θρήνησε και για εμένα.
Αν αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος, κοίτα στα μάτια εκείνων που έμειναν πίσω:
των σκύλων, των γατών, των άγριων πουλιών, των ελαφιών, των χελωνών.

Κάθε πυρκαγιά είναι κι ένα κάλεσμα:
Όχι μόνο για πρόληψη, αλλά για συνειδητότητα.
Όχι μόνο για περιβαλλοντικό σχεδιασμό, αλλά για ηθική ευθύνη απέναντι σε όλα τα πλάσματα.

• Μη δένεις ποτέ ζώα σε αυλές ή μπαλκόνια.

• Έχε σχέδιο διαφυγής για τα ζώα σου.

• Στήριξε ομάδες διάσωσης που δραστηριοποιούνται σε πυρόπληκτες περιοχές.

• Μίλα. Γράψε. Ενημέρωσε. Εκπαίδευσε.

• Κοίτα τη ζωή όχι μόνο με τα μάτια του ανθρώπου, αλλά και με τα μάτια του ζώου.

 Γιατί τελικά…

Είμαι εγώ το ζώο που άφησες να καεί.
Μα ίσως είμαι και κάτι περισσότερο:
η φωνή που ζητά να αφυπνιστείς
πριν ξαναγίνει στάχτη ό,τι πολύτιμο ζει σιωπηλά δίπλα σου.

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας     https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα