Ένα παλιό ξύλινο γραφείο.
Ένα τετράδιο ανοιχτό.
Μερικές σταγόνες μελάνι που ξέφυγαν από τη σκέψη πριν προλάβει να γίνει λέξη.
Σιωπή που μοιάζει να ψιθυρίζει όσα δεν τολμάμε να πούμε δυνατά.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια στιγμή∙ είναι μια αναμονή.
Ο χρόνος σταματημένος στο ξυπνητήρι, σαν να αρνείται να τρέξει μέχρι να ειπωθεί η αλήθεια.
Η τσάντα μισάνοιχτη, σαν καρδιά που δεν έκλεισε ποτέ τις πόρτες της.
Τα μολύβια όρθια, φύλακες μικρών ομολογιών.

Κι εκεί, στο τετράδιο, οι γραμμές μοιάζουν με μονοπάτια.
Δρόμοι όπου περπατούν οι λέξεις μας πριν φτάσουν σε εμάς τους ίδιους.
Γιατί γράφουμε για να δούμε καθαρότερα.
Γράφουμε για να θυμηθούμε.
Γράφουμε για να μείνουμε ανθρώπινοι.

Μερικές φορές, όσα κουβαλάμε είναι πιο βαριά από όσα χωράει μια σελίδα.
Κι άλλες, μια λέξη αρκεί για να ξελαφρώσει ολόκληρος ο κόσμος μας.
Το τραπέζι αυτό γίνεται καταφύγιο – ένας τόπος όπου το χθες δεν απειλεί και το αύριο δεν αγχώνει.
Εδώ, το τώρα βρίσκει επιτέλους χώρο να αναπνεύσει.

Κι ίσως αυτό να είναι η ουσία της σκέψης:
Να μαζεύεις τις διασκορπισμένες κουκκίδες του νου και να τις ενώνεις ξανά.
Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να σταθεί, να σωπάσει, να δει.
Να θυμάσαι πως πίσω από κάθε μολυβιά, κρύβεται μια νέα αρχή.

Το παλιό γραφείο δεν είναι αντικείμενο.
Είναι μνήμη, είναι επιστροφή, είναι υπόσχεση.
Μια αθόρυβη υπενθύμιση πως οι πιο αληθινές στιγμές γράφονται πάντα στη σιωπή.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα