Δεν είμαι εύκολη.
Ούτε απλή.
Κουβαλάω μέσα μου αντιφάσεις και σιωπές.

Δένομαι.
Με ανθρώπους, με στιγμές, με λέξεις που ειπώθηκαν μισές.
Κρατάω ακόμη κι αυτά που δεν έχουν βάρος για κανέναν άλλον.
Ίσως γιατί για μένα είχαν νόημα.

Δεν ζητάω κατανόηση.
Δεν περιμένω επιβεβαίωση.
Στέκομαι όρθια με όσα είμαι και με όσα προσπαθώ να γίνω.

Ονειρεύομαι χωρίς να το φωνάζω.
Πατάω στη γη, αλλά κοιτάζω ψηλά.
Και δεν με τρομάζει το να μην ανήκω πουθενά,
με τρομάζει το να μοιάζω με όλους.

Δεν αλλάζω για να χωρέσω.
Δεν μικραίνω για να με αντέξουν.
Κρατάω την αλήθεια μου ακόμη κι όταν πονάει.

Ναι, σκέφτομαι καμιά φορά πως θα ήταν πιο εύκολο
να ήμουν λιγότερο ευαίσθητη.
Λιγότερο παρούσα.
Λιγότερο εγώ.

Αλλά μετά θυμάμαι:
ό,τι αξίζει, δεν είναι εύκολο.
Και ό,τι είναι αληθινό, δεν μοιάζει με το πλήθος.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα