Οι κύκλοι της ζωής κλείνουν σιωπηλά, σαν φύλλα που πέφτουν στο νερό.
Το τέλος δεν φωνάζει· ψιθυρίζει.
Κι εμείς, μικροί ταξιδιώτες στον χορό του χρόνου, ακούμε τον ρυθμό του, και νιώθουμε το βάρος και την ελαφρότητα μαζί.

Ο αποχαιρετισμός δεν είναι απώλεια· είναι αναπνοή. Κάθε τέλος κρύβει την αρχή που θα ακολουθήσει. Μας δίνει χώρο για να αναρωτηθούμε: Τι μας δίδαξε ο κύκλος που πέρασε; Ποια κομμάτια του εαυτού μας ανήκουν ακόμα στο παρελθόν και ποια χρειάζονται για το μέλλον;

Κάθε κύκλος που τελειώνει αφήνει πίσω του ίχνη φωτός.
Ίχνη που οδηγούν σε άγνωστους δρόμους, σε νέες ανατολές, σε εσώτερες ακρογιαλιές της ψυχής μας.

Να αφήνουμε, λοιπόν. Να αφήνουμε το παλιό να ξεθωριάσει, χωρίς αντίσταση.
Να αφήνουμε τα κεφάλαια που κλείνουν να μας διδάξουν την τρυφερότητα του αποχαιρετισμού.
Κάθε τέλος είναι σπόρος για την αρχή που έρχεται· μια σιωπηλή υπόσχεση ότι η ζωή συνεχίζεται, πάντα με νέα φτερά, νέο φως, νέα όνειρα.

Στον χορό των κύκλων, η καρδιά μας μαθαίνει να αγαπά και τη σιωπή, και τη μεταμόρφωση.
Κι έτσι, όταν οι κύκλοι κλείνουν, η ζωή μας ψιθυρίζει:
«Κράτα τα φτερά σου ανοιχτά·
η αλλαγή είναι το πιο γλυκό μας τραγούδι».

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα