Υπάρχουν μέρες που ο κόσμος μοιάζει σιωπηλός.
Σαν κήπος πριν την άνοιξη.

Το χώμα είναι ακόμη κρύο.
Ο ουρανός βαριά σκεπασμένος.

Κι όμως, βαθιά μέσα στη γη,
κάτι ετοιμάζεται.

Ένα μικρό θαύμα.

Η ελπίδα.

Σιωπηλή δύναμη

Η ελπίδα δεν φωνάζει.
Δεν ζητά να την προσέξεις.

Είναι ένα απαλό φως μέσα στο σκοτάδι.
Μια σκέψη που λέει:

«Ίσως αύριο να είναι αλλιώς.»

Και αυτό αρκεί.

Όπως ένα λουλούδι

Κανένα λουλούδι δεν ανθίζει βιαστικά.

Περιμένει.
Ανασαίνει μέσα στο χώμα.
Συλλέγει δύναμη.

Και μια μέρα,
χωρίς θόρυβο,
ανοίγει.

Έτσι ανθίζει και η ελπίδα μέσα μας.

Αργά.
Ήσυχα.
Αληθινά.

Το φως που επιμένει

Όταν όλα φαίνονται δύσκολα,
η ελπίδα γίνεται πυξίδα.

Μας κρατά όρθιους.
Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν τελειώνει.

Γιατί η ζωή γνωρίζει καλά ένα μυστικό:

Μετά τον χειμώνα
έρχεται πάντα η άνοιξη.

Μια νέα αρχή

Κάθε αρχή γεννιέται από μια μικρή πίστη.

Από μια απλή απόφαση:
να συνεχίσουμε.

Και τότε, σχεδόν ανεπαίσθητα,
η ζωή αλλάζει.

Ένα χαμόγελο.
Ένα φως στον ορίζοντα.
Ένα βήμα μπροστά.

Και κάπου μέσα μας,
ανοίγει ξανά ένα λουλούδι.

Η ελπίδα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα