Μου αρέσουν οι άνθρωποι
που δεν προσπαθούν να αρέσουν.

Που δεν αλλάζουν φωνή
ανάλογα με το ποιος τους ακούει.

Που δεν μικραίνουν τον εαυτό τους
για να χωρέσουν
σε ξένες προσδοκίες.

Μου αρέσουν εκείνοι
που μπορούν να πουν «όχι»
χωρίς να φοβούνται
πως θα χάσουν κάποιον.

Που δεν κυνηγούν βλέμματα,
ούτε συλλέγουν επιβεβαίωση.

Έχουν κάτι σπάνιο.

Ελευθερία.

Δεν χρειάζονται
να τους αγαπούν όλοι.

Τους φτάνει
να μη χρειάζεται
να προδώσουν τον εαυτό τους
για να τους αγαπήσει κάποιος.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι
που περπατούν ήσυχα.

Που δεν φωνάζουν ποιοι είναι.

Το δείχνουν.

Με μια πράξη.
Με μια σιωπή.
Με τον τρόπο που φεύγουν
από εκεί που δεν τους σέβονται.

Έχουν μάθει
πως η αυθεντικότητα
δεν είναι να σε καταλαβαίνουν όλοι.

Είναι να μπορείς
να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη
και να λες:

«Είμαι εγώ.
Και μου αρκεί.»

Κι ίσως τελικά
αυτοί να είναι οι πιο όμορφοι άνθρωποι.

Όχι επειδή αρέσουν σε όλους.

Αλλά επειδή
δεν χρειάστηκε ποτέ
να γίνουν κάτι άλλο
για να αρέσουν.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα