Ο καφές πικρίζει εύκολα τα πρωινά.
Οι άνθρωποι όχι πάντα.

Μερικές φορές ξεχνάς τη ζάχαρη.
Μερικές φορές η ζωή ξεχνά να σου χαμογελάσει.
Κι έτσι κάθεσαι απέναντι από μια ζεστή κούπα
και μια μέρα που δεν λέει να ανθίσει.

Μα ύστερα έρχεται κάποιος.

Κάθεται δίπλα σου αθόρυβα,
σαν φως που μπαίνει από μισάνοιχτο παράθυρο.
Δεν αλλάζει τον κόσμο.
Αλλάζει μόνο τη γεύση του.

Και ξαφνικά ο πικρός καφές
μοιάζει πιο υποφερτός.
Η σιωπή πιο απαλή.
Η καρδιά λιγότερο κουρασμένη.

Ίσως τελικά ο έρωτας να είναι αυτό.
Να σε κοιτάζει κάποιος τρυφερά
την ώρα που εσύ νομίζεις πως όλα μέσα σου πίκρισαν.

Να σου ακουμπά το χέρι χωρίς λόγο.
Να θυμάται πώς γελάς.
Να αφήνει λίγη γλύκα πάνω στις δύσκολες μέρες σου.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι
που δεν μοιάζουν με καταιγίδα.

Μοιάζουν με καφέ το πρωί.
Ζεστοί.
Απαραίτητοι.
Και επικίνδυνα παρηγορητικοί.

Κι αν σήμερα ξέχασες τη ζάχαρη,
άσε.

Πιες τον αργά
με εκείνον που κάνει την ψυχή σου
να ανθίζει ακόμη και στις πιο πικρές γουλιές.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα