Υπάρχουν πολιτισμοί που μας άφησαν απαντήσεις.

Και υπάρχουν εκείνοι που μας άφησαν ερωτήματα.

Οι Κέλτες ανήκουν στους δεύτερους.

Η ιστορία τους μοιάζει με ένα μονοπάτι που χάνεται μέσα σε ένα αρχαίο δάσος. Εκεί όπου η ομίχλη σκεπάζει τις πέτρες και ο άνεμος περνά ανάμεσα στα δέντρα σαν ψίθυρος.

Για τους Κέλτες, η φύση δεν ήταν απλώς ένας τόπος.

Ήταν ένας ζωντανός κόσμος.

Τα δάση, τα ποτάμια και οι λίμνες έκρυβαν ιστορίες. Οι πέτρες έμοιαζαν να φυλάνε μυστικά. Και οι Δρυΐδες, σύμβολα γνώσης και σοφίας, μετέδιδαν την παράδοση κυρίως από στόμα σε στόμα.

Ίσως γι’ αυτό τόσα πολλά χάθηκαν.

Και όσα χάθηκαν έγιναν θρύλοι.

Οι κελτικοί μύθοι μιλούν για έναν κόσμο όπου το ορατό και το άγνωστο μοιάζουν να συναντιούνται. Έναν κόσμο όπου ένα δάσος μπορεί να γίνει σύνορο και μια αρχαία πέτρα να μοιάζει με πόρτα.

Εκεί όπου τελειώνει η γνώση

Ίσως τελικά το πιο μεγάλο μυστήριο των Κελτών να μην είναι κάποιο χαμένο τελετουργικό.

Ούτε κάποιος ξεχασμένος θρύλος.

Ίσως να είναι η σιωπή.

Η σιωπή που άφησαν πίσω τους.

Μέσα σε αυτή τη σιωπή, ο άνθρωπος συνεχίζει να ψάχνει.

Να κοιτάζει τις αρχαίες πέτρες.

Να περπατά ανάμεσα στα δέντρα.

Να διαβάζει τα σύμβολα.

Να αναρωτιέται.

Και όσο περισσότερο ψάχνει, τόσο περισσότερο καταλαβαίνει κάτι απλό.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε τα πάντα για να νιώσουμε δέος.

Ίσως το άγνωστο να υπάρχει για να μας θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μόνο όσα μπορούμε να εξηγήσουμε.

Υπάρχουν πράγματα που τα καταλαβαίνουμε μόνο όταν σωπαίνουμε.

Όταν κοιτάζουμε ένα δάσος χωρίς να ζητάμε απαντήσεις.

Όταν ακούμε τον άνεμο ανάμεσα στα φύλλα.

Όταν στεκόμαστε μπροστά σε μια αρχαία πέτρα και σκεφτόμαστε πόσοι άνθρωποι πέρασαν από εκεί πριν από εμάς.

Τότε, για μια στιγμή, ο χρόνος μικραίνει.

Και το παρελθόν μοιάζει να βρίσκεται δίπλα μας.

Ίσως εκεί να κρύβεται και το αληθινό μυστήριο των Κελτών.

Όχι σε όσα γνωρίζουμε.

Αλλά σε όσα δεν μάθαμε ποτέ.

Γιατί υπάρχουν πολιτισμοί που μας αφήνουν απαντήσεις.

Και υπάρχουν άλλοι που μας αφήνουν ερωτήσεις.

Οι Κέλτες μάς άφησαν το δάσος.

Την ομίχλη.

Τις πέτρες.

Τους μύθους.

Και μια πόρτα μισάνοιχτη.

Μια πόρτα προς το άγνωστο.

Και ίσως, κάποιες φορές, αυτό να είναι το πιο όμορφο μέρος για να σταθεί κανείς.

Εκεί.

Ανάμεσα σε αυτό που ξέρει…

και σε αυτό που δεν θα μάθει ποτέ.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα