Τα φθινόπωρα είναι σιωπηλά.
Δεν υπόσχονται ήλιο,
δεν χαρίζουν ψεύτικες αιωνιότητες.

Έρχονται με βροχή
και με φύλλα που πέφτουν
σαν μικρές, αργές αποχαιρετιστήριες λέξεις.

Τα καλοκαίρια μας ξεγελούν.
Μας κάνουν να πιστεύουμε
πως όλα θα κρατήσουν.

Το φθινόπωρο ξέρει καλύτερα.

Σου δείχνει τα άδεια κλαδιά
χωρίς να ντρέπεται για την απώλεια.

Και κάπου ανάμεσα
σε ένα γκρίζο απόγευμα
και έναν δρόμο γεμάτο φύλλα,

καταλαβαίνεις πως
δεν είναι όλα όσα φεύγουν απώλεια.

Μερικά πράγματα
απλώς ολοκλήρωσαν την εποχή τους.

Κι εμείς πρέπει να τα αφήσουμε.

Ήσυχα.

Όπως πέφτει ένα φύλλο
όταν δεν έχει πια λόγο
να κρατιέται από το δέντρο.

Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τα φθινόπωρα.

Γιατί δεν λένε ψέματα.

Σιωπούν και λένε την αλήθεια.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα