Υπάρχουν μέρες που η καρδιά δεν θέλει να χαμογελάσει.

Θέλει μόνο σιωπή.

Ένα παράθυρο ανοιχτό,
ένα φλιτζάνι καφέ που κρυώνει
και μια σκέψη που επιστρέφει εκεί όπου πονάει.

Δεν είναι κακό να λυπάσαι.

Η θλίψη δεν είναι αδυναμία.
Είναι η απόδειξη πως κάποτε αγάπησες.

Κάποιοι άνθρωποι φεύγουν,
μα αφήνουν πίσω τους ένα φως.

Μια φωνή στη μνήμη.
Ένα άγγιγμα στην καρδιά.
Μια στιγμή που δεν ξεχνάς.

Και τότε καταλαβαίνεις.

Δεν χρειάζεται να ξεχάσεις για να προχωρήσεις.

Μπορείς να θυμάσαι
και να συνεχίζεις.

Να πονάς
και να ανθίζεις.

Να κοιτάς πίσω
και ύστερα να ανοίγεις το παράθυρο
στο καινούργιο πρωί.

Ίσως τελικά
και η θλίψη μας να είναι μια γιορτή.

Μια ήσυχη γιορτή
για όσα αγαπήσαμε.

Για όσα χάσαμε.

Για όσα μας έκαναν
να γίνουμε αυτοί που είμαστε.

Και όσο υπάρχει μέσα μας
έστω λίγο φως,

η ζωή
δεν τελείωσε.

Απλώς
μας περιμένει
να ξαναχαμογελάσουμε.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα