Οι αριθμοί με μπέρδευαν ανείπωτα.

Μετρούσα τις μέρες,
τις ώρες,
τις αποστάσεις,
τα χρόνια που έφευγαν.

Κι όμως, τίποτα σημαντικό
δεν χωρούσε πραγματικά
σε έναν αριθμό.

Πόσο αγαπήσαμε;

Πόσο περιμέναμε;

Πόσες φορές είπαμε
«θα το κάνω αύριο»
και αφήσαμε το αύριο
να γίνει χθες;

Οι αριθμοί ήθελαν απαντήσεις.
Η καρδιά μου όχι.

Εκείνη κρατούσε μόνο στιγμές.

Ένα βλέμμα στο παράθυρο.
Ένα χέρι που έμεινε λίγο παραπάνω.
Ένα βράδυ που δεν ήθελε να τελειώσει.
Μια σιωπή που είπε περισσότερα
από χίλιες λέξεις.

Ίσως γι’ αυτό
οι αριθμοί με μπέρδευαν.

Γιατί προσπαθούσαν
να με πείσουν πως η ζωή
μετριέται.

Κι εγώ άρχισα να καταλαβαίνω
πως η ζωή δεν μετριέται.

Βιώνεται.

Δεν έχει σημασία πόσα χρόνια πέρασαν.
Έχει σημασία πόσα από αυτά
άφησαν φως μέσα μας.

Δεν έχει σημασία πόσοι άνθρωποι
πέρασαν από τη ζωή μας.

Έχει σημασία ποιοι
έμειναν στην ψυχή.

Και ίσως, τελικά,
ο πιο αληθινός αριθμός
να είναι κανένας.

Γιατί ό,τι αγαπήσαμε αληθινά
δεν χρειάζεται μέτρημα.

Μένει.

Μερικά πράγματα χάνουν την αξία τους
μόλις προσπαθήσουμε να τα μετρήσουμε.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της  κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα