Υπάρχουν πόρτες μέσα μας που δεν άνοιξαν ποτέ.

Κλειδιά ξεχασμένα σε συρτάρια της μνήμης, ανάμεσα σε όνειρα που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε.

Περπατώ μέσα μου χωρίς χάρτη.

Αγγίζω παλιές πληγές, ακούω τη σιωπή μου και ψάχνω εκείνο το μικρό φως που κάποτε με έκανε να πιστεύω.

Πού κρύβεται άραγε το κλειδί του είναι μου;

Στις λέξεις που δεν είπα; Στους ανθρώπους που έχασα; Ή στις εκδοχές του εαυτού μου που άφησα πίσω για να γίνω αυτό που περίμεναν οι άλλοι;

Κάθε ανάμνηση μια κλειδαριά.

Κάθε δάκρυ μια μικρή αποκάλυψη.

Και κάθε βήμα προς τα μέσα μια επιστροφή σε όσα δεν έπαψα ποτέ να είμαι.

Ίσως τελικά δεν χρειάζεται να βρω όλα τα κλειδιά.

Ίσως αρκεί να σταματήσω να κλειδώνω την ψυχή μου απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό.

Γιατί η πιο δύσκολη πόρτα δεν είναι εκείνη που δεν ανοίγει.

Είναι εκείνη που φοβάμαι να περάσω.

Κι αν κάποτε τη διαβώ, δεν θα αναζητώ πια ποιος είμαι.

Θα αναγνωρίζω εκείνον που πάντα περίμενε να γυρίσω.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα