Πριν από τα μηνύματα στο κινητό, τα social media και τις εφαρμογές γνωριμιών, το φλερτ είχε άλλους κανόνες. Ήθελε χρόνο, υπομονή, κομψότητα και κυρίως… μια ματιά.

Στην Αθήνα των δεκαετιών του ’50 και του ’60, η γνωριμία δεν γινόταν πίσω από μια οθόνη. Γινόταν στον δρόμο, στις πλατείες, στα ζαχαροπλαστεία, στα καφέ και στους απογευματινούς περιπάτους.

Ήταν η εποχή του περίφημου «νυφοπάζαρου», του «σουλάτσου» και των μικρών ραβασακίων που μπορούσαν να κάνουν μια καρδιά να χτυπήσει πιο γρήγορα.

Το «νυφοπάζαρο» της παλιάς Αθήνας

Η λέξη «νυφοπάζαρο» μπορεί σήμερα να ακούγεται παλιομοδίτικη, όμως κάποτε περιέγραφε μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική συνήθεια.

Νεαροί και νεαρές έβγαιναν για τον απογευματινό ή κυριακάτικο περίπατό τους σε συγκεκριμένα σημεία της πόλης. Εκεί περπατούσαν, συναντούσαν γνωστούς, έδειχναν τα καινούργια τους ρούχα και, φυσικά, αναζητούσαν μια ευκαιρία για γνωριμία.

Το «σουλάτσο» ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή βόλτα. Ήταν ένας τρόπος να σε δουν και να δεις.

Μια ματιά μπορούσε να σημαίνει ενδιαφέρον. Ένα χαμόγελο μπορούσε να γίνει πρόσκληση. Και ένα δεύτερο κοίταγμα ίσως ήταν αρκετό για να ξεκινήσει μια ολόκληρη ιστορία.

Οι δρόμοι όπου γεννιόταν το φλερτ

Η παλιά Αθήνα είχε τα δικά της σημεία συνάντησης. Δρόμοι και πλατείες μετατρέπονταν τα απογεύματα σε άτυπες «πίστες» γνωριμιών.

Πανεπιστημίου και Σύνταγμα

Η περιοχή γύρω από την Πανεπιστημίου και το Σύνταγμα συγκέντρωνε κόσμο που έκανε τη βόλτα του στο κέντρο.

Οι βιτρίνες των καταστημάτων ήταν μια φυσική αφορμή για στάση. Μια κοπέλα μπορούσε να κοιτάξει ένα φόρεμα, να διορθώσει διακριτικά τα μαλλιά της ή να ρίξει μια κλεφτή ματιά απέναντι.

Ο νεαρός που περνούσε από την άλλη πλευρά του δρόμου έπρεπε να καταλάβει το μήνυμα χωρίς να γίνει αδιάκριτος.

Φωκίωνος Νέγρη

Στη Φωκίωνος Νέγρη της Κυψέλης, η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Τα καφέ, τα ζαχαροπλαστεία και η έντονη κοινωνική ζωή έδιναν στην περιοχή έναν πιο κοσμοπολίτικο χαρακτήρα.

Εκεί συναντούσε κανείς νεότερους ανθρώπους, παρέες φίλων, καλλιτέχνες και ζευγάρια.

Η βόλτα μπορούσε εύκολα να καταλήξει σε ένα τραπέζι για μια πορτοκαλάδα, ένα γλυκό ή έναν καφέ.

Η εμφάνιση είχε τη δική της σημασία

Στο φλερτ εκείνης της εποχής, η εικόνα έπαιζε σημαντικό ρόλο.

Οι νεαροί φορούσαν τα «καλά» τους: καθαρό πουκάμισο, σακάκι, σιδερωμένο παντελόνι και προσεγμένα μαλλιά.

Οι νεαρές γυναίκες φρόντιζαν ιδιαίτερα την εμφάνισή τους. Το φόρεμα, το χτένισμα, τα παπούτσια και οι λεπτομέρειες της εμφάνισης δημιουργούσαν μια συνολική εικόνα κομψότητας.

Δεν υπήρχαν φίλτρα και φωτογραφίες για να ξανατραβηχτούν.

Η πρώτη εντύπωση δημιουργούνταν εκείνη τη στιγμή.

Η «τσασπέρνα» που παρακολουθούσε διακριτικά

Το φλερτ δεν ήταν πάντα υπόθεση δύο ανθρώπων.

Οι νεαρές γυναίκες συχνά κυκλοφορούσαν μαζί με φίλες ή συγγενείς. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρχε και η παρουσία μιας μεγαλύτερης γυναίκας, συνήθως μητέρας ή θείας, που είχε τον ρόλο του άτυπου «επόπτη».

Οι παλιότεροι χρησιμοποιούσαν διάφορες λαϊκές εκφράσεις για αυτές τις συνοδούς, ανάμεσά τους και τη χαρακτηριστική «τσασπέρνα».

Η παρουσία της έκανε την προσέγγιση ακόμη πιο δύσκολη.

Ένα αγόρι δεν μπορούσε απλώς να πλησιάσει και να συστηθεί όπως θα έκανε σήμερα. Έπρεπε πρώτα να παρατηρήσει, να περιμένει και να καταλάβει αν υπήρχε ανταπόκριση.

Μια ματιά μπορούσε να πει τα πάντα

Το βλέμμα ήταν ίσως το σημαντικότερο «μήνυμα» εκείνης της εποχής.

Ένα παρατεταμένο κοίταγμα.

Ένα μικρό χαμόγελο.

Μια δεύτερη ματιά λίγο πριν χαθούν οι δύο άνθρωποι μέσα στο πλήθος.

Αν η κοπέλα γύριζε ξανά να κοιτάξει, το μήνυμα θεωρούνταν ενθαρρυντικό.

Ο νεαρός μπορούσε τότε να ακολουθήσει την παρέα από κάποια απόσταση ή να αναζητήσει έναν πιο διακριτικό τρόπο προσέγγισης.

Το φλερτ ήταν αργό, αλλά ακριβώς αυτή η καθυστέρηση δημιουργούσε την προσμονή.

Τα ραβασάκια: τα μηνύματα πριν από τα μηνύματα

Πριν από τα SMS και τα προσωπικά μηνύματα, υπήρχαν τα ραβασάκια.

Μικρά χαρτάκια με λίγες λέξεις, ένα όνομα, ένα τηλέφωνο ή μια πρόταση για συνάντηση μπορούσαν να μεταφέρουν ένα ολόκληρο συναίσθημα.

Το μήνυμα μπορούσε να δοθεί μέσω ενός κοινού φίλου ή να περάσει από χέρι σε χέρι με τρόπο σχεδόν συνωμοτικό.

Και επειδή δεν υπήρχε η δυνατότητα να απαντήσει κάποιος μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, η αναμονή αποτελούσε μέρος του παιχνιδιού.

Ίσως αυτό να ήταν και ένα από τα πιο γοητευτικά στοιχεία του παλιού φλερτ.

Πώς ήταν ένα πρώτο ραντεβού;

Το πρώτο ραντεβού δεν είχε απαραίτητα τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.

Μια βόλτα, ένας κινηματογράφος, ένα ζαχαροπλαστείο ή μια πορτοκαλάδα μπορούσαν να αποτελέσουν την αφορμή για να γνωριστούν καλύτερα δύο άνθρωποι.

Η ώρα επιστροφής στο σπίτι, όμως, ήταν συχνά αυστηρά καθορισμένη.

Το ραντεβού είχε αρχή, μέση και τέλος.

Και όταν ερχόταν η ώρα του αποχωρισμού, μια τελευταία ματιά μπορούσε να αφήσει ανοιχτή την υπόσχεση για την επόμενη συνάντηση.

Ένα φλερτ χωρίς οθόνες

Σήμερα μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Μπορούμε να γνωρίσουμε κάποιον μέσα από μια εφαρμογή και να επικοινωνούμε μαζί του όλη την ημέρα.

Το φλερτ της παλιάς Αθήνας λειτουργούσε διαφορετικά.

Δεν υπήρχαν likes, emojis και ειδοποιήσεις.

Υπήρχαν δρόμοι, βλέμματα, χαμόγελα, παρέες, ραβασάκια και η αγωνία μιας απάντησης.

Ήταν ένα παιχνίδι πιο αργό και συχνά πιο περίπλοκο, αλλά είχε κάτι που σήμερα μοιάζει σπάνιο: την προσμονή.

Η γοητεία μιας άλλης εποχής

Το «νυφοπάζαρο» της παλιάς Αθήνας δεν ήταν απλώς ένας τρόπος γνωριμίας. Ήταν κομμάτι της κοινωνικής ζωής μιας εποχής με διαφορετικούς κανόνες, διαφορετικές ελευθερίες και διαφορετικές αντιλήψεις για τις σχέσεις.

Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύσουμε εκείνη την εποχή για να αναγνωρίσουμε τη γοητεία της.

Γιατί μέσα σε ένα μικρό ραβασάκι, σε ένα χαμόγελο ή σε μια κλεφτή ματιά υπήρχε κάτι που δύσκολα αντιγράφεται από μια οθόνη:

η αγωνία του «άραγε με κοίταξε κι εκείνος;»

Και ίσως εκεί να κρυβόταν όλη η μαγεία του παλιού φλερτ.

Αν αυτό το άρθρο σε γοήτευσε, συνέχισε να ανακαλύπτεις τη μαγεία της ομορφιάς μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας    https://morfeszois.com/katigories/omorfia/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα – https://morfeszois.com