Κάθε ροδοπέταλο
που πέφτει αθόρυβα
κρατά μια μικρή ευχή.

Μια ευχή
που κάποιος ψιθύρισε
χωρίς να τον ακούσει κανείς.

Ίσως για ένα αύριο
λίγο πιο φωτεινό.
Ίσως για έναν δρόμο
χωρίς τόσες σκιές.

Κι ύστερα το πέταλο
φεύγει με τον άνεμο.

Δεν ρωτά
αν η ευχή θα γίνει αλήθεια.

Απλώς την αφήνει
στον κόσμο.

Έτσι είναι οι ευχές.

Δεν χρειάζονται πάντα
φωνή.

Χρειάζονται μόνο
μια καρδιά
να τις πιστέψει.

Κάθε ροδοπέταλο
κι ένα μικρό «μακάρι».

Κάθε άνεμος
κι ένα ταξίδι.

Κάθε σιωπή
κι ένας κρυφός προορισμός.

Κι αν κάποτε
βρεις ένα ροδοπέταλο
στον δρόμο σου,

μην το προσπεράσεις.

Ίσως κουβαλά
μια ευχή
που περίμενε εσένα.

Κράτησέ την για λίγο
στην παλάμη σου.

Και άφησέ την ύστερα
να φύγει.

Γιατί οι πιο όμορφες ευχές
δεν ζητούν να κρατηθούν.

Ζητούν μόνο
να γεννηθούν.

Κάθε ροδοπέταλο και μια ευχή.
Κάθε ευχή και μια μικρή ελπίδα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα