Η άμαξα του κόσμου
δεν σταματά.

Περνά από δρόμους
που δεν θυμούνται τα βήματά μας,
από πόλεις που αλλάζουν πρόσωπο
πριν προλάβουμε να τις γνωρίσουμε.

Κι εμείς,
πάνω στις ξύλινες σανίδες της,
κρατιόμαστε από μια μικρή χειρολαβή
και κοιτάμε έξω.

Άλλος κοιτάζει πίσω.
Άλλος μπροστά.
Κάποιος κλείνει τα μάτια
για να μη δει.

Μα η άμαξα συνεχίζει.

Με θόρυβο στις πέτρες,
με σιωπή στις στροφές,
με ανθρώπους που ανεβαίνουν
και ανθρώπους που κατεβαίνουν
χωρίς να ρωτούν
πού πηγαίνει ο δρόμος.

Κάποτε νομίζουμε
πως εμείς κρατάμε τα ηνία.

Ύστερα καταλαβαίνουμε
πως ο κόσμος τρέχει
κι εμείς απλώς
μαθαίνουμε να στεκόμαστε.

Κι ίσως αυτό να είναι το ταξίδι.

Να μην ψάχνεις
να σταματήσεις την άμαξα.

Μόνο να θυμάσαι,
ανάμεσα στους κραδασμούς,
ποιος είσαι
όταν όλα γύρω σου
κινούνται.

Γιατί η άμαξα του κόσμου
θα συνεχίσει.

Το μόνο που μας ανήκει
είναι ο τρόπος
που κοιτάμε από το παράθυρο.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα