Ανάμεσα σε φθαρμένα ξύλα και ξεχασμένες ηχώ

Ανάμεσα σε φθαρμένα ξύλα
και ξεχασμένες ηχώ,
στέκει ακόμη ένα σπίτι
που δεν θυμάται ποιος έφυγε.
Οι πόρτες τρίζουν
σαν παλιές σκέψεις
που δεν βρήκαν ποτέ
το θάρρος να ειπωθούν.
Στους τοίχους μένει η σκόνη
των περασμένων χρόνων.
Κι ένα παράθυρο μισάνοιχτο
κοιτάζει τον δρόμο,
περιμένοντας ίσως
ένα βήμα που δεν θα επιστρέψει.
Το φως μπαίνει διστακτικά.
Αγγίζει το ξύλο,
σηκώνει μικρές σκιές
και φωτίζει όσα ο χρόνος
δεν κατάφερε να σβήσει.
Μια καρέκλα στη γωνία.
Ένα τραπέζι χωρίς φωνές.
Ένα ρολόι σταματημένο
στην ώρα που κάποιος
αποφάσισε να φύγει.
Κι όμως,
μέσα σε αυτή τη σιωπή
υπάρχει ακόμη ζωή.
Γιατί τα παλιά σπίτια
δεν πεθαίνουν όταν αδειάζουν.
Μένουν γεμάτα
από ανάσες, βλέμματα,
μισές κουβέντες
και όνειρα που ξέχασαν
να πουν αντίο.
Ίσως αυτό να είναι
το παράξενο παιχνίδι του χρόνου:
να παίρνει τους ανθρώπους
και να αφήνει πίσω
τα ίχνη τους.
Κι εμείς,
περνώντας κάποτε από εκεί,
σκοντάφτουμε πάνω τους
χωρίς να γνωρίζουμε
ποια ζωή άγγιξαν.
Ανάμεσα σε φθαρμένα ξύλα
και ξεχασμένες ηχώ,
η σιωπή δεν είναι άδεια.
Είναι μια ιστορία
που ακόμη περιμένει
κάποιον
να την ακούσει.
Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/
Θέλεις περισσότερα άρθρα; Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874 και το https://www.instagram.com/morfeszois/ για να μη χάνεις τίποτα!
Συντάκτρια Δέσποινα Μπλάτζα
ΠΗΓΗ – https://morfeszois.com/



