Κάθε απόγευμα
η θάλασσα θυμάται.

Κι εκεί,
στην άκρη της σιωπής,
κάθεται μια γυναίκα
και κοιτάζει τον ορίζοντα.

Στην αγκαλιά της
κρατά μια ανάμνηση.

Ένα μικρό σώμα
που κάποτε ζέσταινε τα χέρια της,
τώρα ζεσταίνει την καρδιά της.

Δεν φαίνεται καθαρά.
Μοιάζει με φως.
Με ψίθυρο.
Με εκείνη την παρουσία
που δεν χρειάζεται να αγγίξεις
για να τη νιώσεις.

Το σκυλάκι της
δεν είναι πια εδώ.

Κι όμως,
είναι παντού.

Στο βήμα της.
Στο βλέμμα της.
Στη θάλασσα που κοιτούν μαζί.
Στα ηλιοβασιλέματα
που μοιάζουν λίγο πιο ήσυχα.

Γιατί η αληθινή αγάπη
δεν τελειώνει
όταν σταματά μια καρδιά.

Αλλάζει μορφή.

Γίνεται ανάμνηση.
Γίνεται δάκρυ.
Γίνεται χαμόγελο.

Γίνεται μια αόρατη αγκαλιά
που μένει για πάντα.

Και ίσως αυτό να είναι
το πιο όμορφο θαύμα της αγάπης:

πως κάποιος μπορεί να φύγει
από τα μάτια σου,
χωρίς ποτέ
να φύγει από μέσα σου.

Η θάλασσα συνεχίζει να κυλά.

Ο ήλιος συνεχίζει να δύει.

Κι εκείνη,
κάθε φορά που κοιτάζει μακριά,
ξέρει.

Κάποιες αγάπες
δεν έχουν τέλος.

Έχουν μόνο
άλλη μορφή.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα