Κάποτε θα ήθελα
να γίνουν όλα
μια ασημιά βροχή.

Οι φόβοι,
οι σιωπές,
τα «γιατί» που έμειναν
χωρίς απάντηση.

Να πέσουν απαλά
πάνω στις μέρες μας
και να ξεπλύνουν
ό,τι βάρυνε την ψυχή.

Να γίνουν βροχή
τα λόγια που δεν ειπώθηκαν.
Οι δρόμοι που δεν περπατήσαμε.
Οι άνθρωποι που χάθηκαν
μέσα στον χρόνο.

Και όσα πονάνε
να γυρίσουν κάποτε
σε μικρές ασημένιες σταγόνες
πάνω στο τζάμι.

Να τα κοιτάζουμε
χωρίς θυμό.

Μόνο με εκείνη
τη σιωπηλή τρυφερότητα
που γεννιέται
όταν καταλαβαίνουμε
πως τίποτα δεν μένει ίδιο.

Ίσως έτσι
να μάθουμε να αφήνουμε.

Όχι επειδή ξεχάσαμε,
αλλά επειδή
κουραστήκαμε να κρατάμε.

Κι όταν η βροχή σταματήσει,
να έχει μείνει μέσα μας
λίγο περισσότερο φως.

Γιατί μερικές φορές
η αλλαγή δεν έρχεται
σαν καταιγίδα.

Έρχεται αθόρυβα.

Σαν ασημιά βροχή
που πέφτει πάνω στη ζωή
και την κάνει
ξανά καινούργια.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα