Φοβού τους τοξικούς Φοβού τους τοξικούς.Όσους σου κλέβουν την ενέργεια σιωπηλά.Όσους μεταθέτουν ευθύνες σαν να μην έχεις ψυχή.Όσους γελούν στις ήττες σου και ξεχνάνε τα καλά σου. Φοβού τους τοξικούς.Δεν φωνάζουν πάντα, δε φορούν ταμπέλες.Έρχονται με λόγια γλυκά κι όμως ποδοπατούν την ψυχή.Κι αν σηκώσεις κεφάλι, θα πουν πως άλλαξες. Ναι, άλλαξες.Έμαθες να θέτεις όρια.Να […]
Όταν οι ψυχές ριζώνουν στα δέντρα Χορεύουμε γυμνοί μέσα στην ομίχλη,εκεί όπου το φως διαπερνά τη σιωπήκαι τα σώματα γίνονται προέκταση της γης. Τα κλαδιά μας αγγίζουν τον ουρανό,μα οι ρίζες μας κρατούν στο χώμα·ανάμεσα τους, το μυστικό της ισορροπίας. Κάποτε ξεχάσαμε πως είμαστε κομμάτι της φύσης.Πως μέσα σε κάθε μας αναπνοή,ζει ένα δέντρο που
Αφήνοντας τις εποχές μέσα μου Αφήνοντας τις εποχές, μισακές μεσ’ τη ζωή μου…Υπηρετούσα πιστά τα «πρέπει» των γύρω μου,νανουρίζοντας με μπαλάντες τα «θέλω» μου. Κάθε μέρα, σαν φύλλο στον άνεμο,στροβιλιζόμουν ανάμεσα σε απαιτήσεις και όνειρα.Το «πρέπει» βαραίνει,το «θέλω» ψιθυρίζει,και μέσα στη σιωπή βρίσκεις τον εαυτό σου. Ίσως να ήρθε η ώρα να αφήσω τις εποχές
Η Αναμονή ποὺ ραγίζει τὴν καρδιά Σιωπή πίσω από κάγκελα.Δύο μάτια σε ψάχνουν, χωρίς ελπίδα, αλλά με πίστη. Έφυγες.Είπες “κουράστηκα”, “θέλω ελευθερία”, “έχω σχέδια”.Εκείνος δεν κατάλαβε.Μόνο κάθισε στην γωνιά του καταφυγίου και περίμενε. Περιμένει όπως μόνο η καρδιά που αγαπά χωρίς όρους μπορεί να περιμένει.Μία ώρα, μία μέρα, έναν χρόνο.Η καρδιά του χτυπά δυνατά κάθε
Η σιωπή του κρασιού και το άρωμα του έρωτα Δύο ποτήρια. Μια φλόγα που τρεμοπαίζει.Κι ένα τριαντάφυλλο που ανασαίνει τη νύχτα. Μέσα στο βαθύ κόκκινο του κρασιού, καθρεφτίζεται ό,τι δεν ειπώθηκε.Ό,τι έμεινε ανάμεσα σε βλέμματα,σε μικρές σιωπές που μοιάζουν με υπόσχεση. Το κερί λιώνει αργά — όπως λιώνει και ο χρόνος όταν η ψυχή αγγίζει
Ταξιδεύοντας μέσα στην ομίχλη του ουρανού Η μέρα ξυπνά μέσα σ’ ένα πέπλο ασημένιο.Ο ουρανός δεν φαίνεται, μα τον νιώθεις —σαν ανάσα που στέκεται ανάμεσα σε φως και λήθη. Η ομίχλη αγγίζει τα πάντα απαλά,σβήνει τα σύνορα,σμιλεύει τη σιωπή.Είναι σαν ο κόσμος να ξεχνά για λίγο το όνομά τουκαι να θυμάται μόνο τον παλμό του.
Γράφω μια ζωή, γράφω… ξέρεις γιατί; Γράφω μια ζωή, γράφω… ξέρεις γιατί;Γιατί οι άνθρωποι δεν ακούν.Δεν ακούν τη βροχή να τραγουδάει,τα πουλιά να ψιθυρίζουν ελευθερία,ούτε τις νότες του πιάνου που πλέκουν αγάπη σε κάθε πλήκτρο. Γράφω, γιατί όσα νιώθω φαίνονται παράξενα.Με κοιτούν σαν να μιλώ μια γλώσσα ξεχασμένη,εκείνη της καρδιάς.Δεν ξέρουν την αγάπη,ούτε τον έρωτα
Η ησυχία μέσα στο λευκό Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος σωπαίνει.Και τότε, όλα αποκτούν ένα χρώμα — όχι του ήχου, αλλά της ανάσας. Μια γυναίκα ξαπλώνει μέσα στο φως.Το φόρεμά της λευκό, σαν ανάμνηση που δεν ειπώθηκε ποτέ.Στο στήθος της, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο∙η μόνη απόδειξη ότι η ζωή συνεχίζει να χτυπά, ήσυχα,κάτω από τη σιωπή.
Μου αρέσουν οι “σπασμένοι” άνθρωποι… Μου αρέσουν οι “σπασμένοι” άνθρωποι.Εκείνοι που κουβαλούν ρωγμές στο βλέμμα και χαμόγελα φτιαγμένα από υπομονή.Που σπάνε το μυαλό τους για να καταλάβουν — τον κόσμο, τους άλλους, τον εαυτό τους. Μου αρέσουν όσοι δεν βολεύονται στη λογική,όσοι έπεσαν και σηκώθηκαν με τα γόνατα γδαρμένα,με τη σιωπή γεμάτη αλήθεια. Αυτοί που
Είμαστε οι άθλιοι της Ευρώπης… Είμαστε η χώρα του δηλητηρίου. Στις ψυχές και μετά στα ζώα. Κάποτε, η γη μας μύριζε θυμάρι και ήλιο.Τώρα μυρίζει καμένο πλαστικό, απάθεια και φόβο.Μέσα μας πρώτα απλώθηκε το δηλητήριο·μια σιωπηλή, σχεδόν γλυκιά αποδοχή της παρακμής. Δεν χρειάζεται να μας μαστιγώσει κανείς.Μόνοι μας μάθαμε να σκύβουμε,να καταπίνουμε το ψεύδος,να πετάμε
