Ότι αγαπάμε δεν πρέπει να πονά… Αγάπη.Δεν πονάει. Όσο βαθιά κι αν νιώθεις,όσο έντονα κι αν αγαπάς,η αγάπη που πληγώνει δεν είναι αγάπη. Αγαπάμε για φως.Όχι για σκοτάδι. Όταν η καρδιά πονάει,η αγάπη έγινε βάρος. Αληθινή αγάπηείναι ήρεμη,σαν ποτάμι που κυλάει χωρίς να τραυματίζει. Η ψυχική σου γαλήνηείναι ο θησαυρός σου. Να αγαπάς σημαίνεινα δίνεις […]
Οι μάσκες των ανθρώπων δεν είναι αόρατες Οι άνθρωποι φορούν μάσκες.Δεν κρύβονται.Οι σκιές τους τα αποκαλύπτουν. Ένα χαμόγελο που δεν φτάνει στα μάτια,μια παύση στη φωνή,η απαλότητα ή η ένταση μιας κίνησης —όλα μιλούν. Μερικές μάσκες γυαλίζουν στον ήλιο,άλλες βαραίνουν σαν πέτρα.Όσο πιο προσεκτικά τις φοράς,τόσο πιο φανερές γίνονται. Η τέχνη δεν είναι να τις
Αγάπη χωρίς βάρος Αγάπη δεν είναι να κουβαλάς το βάρος του άλλου.Είναι να περπατάς μαζί.Ελεύθερος. Ελαφρύς. Κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του καταιγίδες.Κάθε ψυχή τη δική της βροχή. Η αγάπη που πονάει χωρίς λόγοδεν είναι αγάπη.Η αληθινή αγάπη χτίζει. Δεν καταστρέφει. Να αγαπάς σημαίνει να λες:«Εδώ είμαι,αλλά δεν χάνω τον εαυτό μου.» Να περπατάς δίπλα,χωρίς
Ο άνθρωπος χρειάζεται τα ζώα για να μάθει να αγαπά Υπάρχει μια σιωπηλή αλήθεια που περπατά δίπλα μας.Με τέσσερα πόδια.Με φτερά.Με βλέμμα καθαρό. Δεν μιλά. Δεν εξηγεί. Δεν απαιτεί.Απλώς υπάρχει. Και μέσα σε αυτή την απλότητα, μας διδάσκει τα πάντα. Ο άνθρωπος μεγάλωσε μαθαίνοντας να κυριαρχεί.Να ορίζει.Να εξουσιάζει.Να ελέγχει. Όμως η αγάπη δεν γεννιέται από
Ο άνθρωπος χρειάζεται τα ζώα για να μάθει να αγαπά Read More »
Οι όμορφοι άνθρωποι παραμένουν στην καρδιά μου Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου σαν φως στο χάδι του πρωινού.Η παρουσία τους μένει σαν σιγανή μελωδία, χαραγμένη στις άκρες της ψυχής σου. Οι όμορφοι άνθρωποι —όχι μόνο στην εμφάνιση, αλλά στη συμπεριφορά, στην ειλικρίνεια, στο χαμόγελο που δεν ζητά αντάλλαγμα—παραμένουν στην καρδιά μου.Κάθε τους
Οι Μουσικοί των Δρόμων: Σιωπές και Νότες Οι δρόμοι έχουν φωνή.Οι μουσικοί των δρόμων τη μεταφέρουν με κάθε νότα. Μια κιθάρα, ένα βιολί, μια φωνή στο φως της πλατείας.Η αστική μουσική τους γεμίζει σιωπές.Κάθε ήχος γίνεται φως. Κάθε μελωδία, ανάσα της πόλης. Δεν παίζουν για το κοινό. Παίζουν για την στιγμή.Και αν σταθείς, θα νιώσεις
Μια αυθάδεια του χειμώνα: ο Φλεβάρης Ο Φλεβάρης δεν ζητά άδεια.Μπαίνει απότομα.Το κρύο αιχμηρό.Ο ήλιος διστάζει.Μικρός μήνας, μεγάλος χειμώνας.Μια αυθάδεια του χρόνου.Μια πρόκληση πριν την άνοιξη. Δεν φωνάζει.Ψιθυρίζει.Οι μέρες του κοφτές.Οι ανάσες κρατιούνται λίγο παραπάνω.Ο ήλιος εμφανίζεται ντροπαλά.Το κρύο επιμένει.Η φύση σκέφτεται το επόμενο βήμα. Αυθάδης.Ήπιος σαν χάδι ή σκληρός σαν πέτρα.Μέσα σε λίγες μέρες
Οι φλέβες της ψυχής σε ένα λευκό χαρτί Σιωπή.Ένα λευκό χαρτί απλώνεται μπροστά μου,και οι φλέβες της ψυχής αρχίζουν να εμφανίζονται,σαν λεπτά ποτάμια από σκέψεις και αισθήματα,που διασχίζουν τη σιωπή με αργό ρυθμό. Το μελάνι γίνεται καθρέφτης·κάθε λέξη, κάθε κενό, κάθε γραμμή,είναι ένας παλμός που συντονίζεται με την καρδιά.Η ψυχή μιλά χωρίς φωνή,και το λευκό
Δύο Μαύρες Σιωπές Σε μια εβδομάδα που το φως έσβησε πρόωρα, η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι μπροστά σε δύο τραγωδίες που άφησαν πίσω τους σιωπή, δάκρυα και αναπάντητα “γιατί”.Πέντε γυναίκες, εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Ένα εργατικό ατύχημα, μια έκρηξη που διέλυσε όχι μόνο το κτίριο, αλλά και
Σκοτεινή η Εποχή Σκοτεινή η εποχή — και όμως, μέσα στο βάθος της, κάτι ανασαίνει.Μια φλόγα μικρή, αθέατη, που δεν σβήνει.Ζούμε ανάμεσα σε θορύβους, οθόνες, και σκιές που αλλάζουν μορφή.Και μέσα σε όλα αυτά, η ψυχή ψάχνει φως — όχι το τεχνητό, αλλά το αληθινό. Το Σκοτάδι ως ΚαθρέφτηςΤο σκοτάδι δεν είναι πάντα εχθρός.Είναι καθρέφτης.Μας
