Μια μέρα που λέγεται αύριο Το αύριο δεν έχει διάρκεια.Δεν μετριέται σε ώρες, ούτε σε λεπτά.Το αύριο υπάρχει μόνο όσο το σκέφτεσαι. Και όμως, ζούμε μέσα του. Το περιμένουμε με ανυπομονησία ή με φόβο.Το φορτώνουμε με σχέδια, ελπίδες, εκκρεμότητες.Του ζητάμε να μας δικαιώσει. Το αύριο, όμως, δεν υπόσχεται τίποτα. Μια αιωνιότητα… Για εκείνον που ελπίζει, […]
Δεν χρειάζεται να απαντάτε σε όλα Η σιωπή ως πράξη δύναμης Υπάρχει μια παγίδα που φοράει τον μανδύα της συζήτησης.Μοιάζει με διάλογο, αλλά δεν είναι.Μοιάζει με ενδιαφέρον, αλλά κρύβει πρόθεση. Δεν είναι όλα «συζήτηση».Κάποια είναι απλώς θόρυβος. Θόρυβος που δεν θέλει απάντηση.Θέλει αντίδραση. Ο θόρυβος δεν ζητά αλήθεια Ζητά ενέργεια.Τη δική σας. Λέξεις που δεν
Αγκαλιά: το καταφύγιο της ψυχής Η αγκαλιά δεν μιλά.Και όμως, λέει τα πάντα. Είναι το καταφύγιο της ψυχήςόταν ο κόσμος βαραίνει.Το τέλος της αναζήτησηςόταν η καρδιά κουράζεται. Μέσα της, η ζωή χαμηλώνει τον ρυθμό της.Ακουμπά.Χαϊδεύει.Ημέρα και σκέψη σωπαίνουν. Είναι η ξεκούραση πριν από το αύριο.Το χάδι που δεν ζητά εξηγήσεις.Το ήσυχο«σώπασε»της στιγμής. Όχι ως άρνηση,
Παιδί μου… έχουμε χρόνο Ο χρόνος κυλά.Αθόρυβα.Σιωπηλά. Μεγαλώνω.Αλλάζω.Κι όσο αλλάζω, καταλαβαίνω. Δεν ζητώ πολλά.Ζητώ τα απλά.Τα ανθρώπινα.Τα αληθινά. Θέλω λίγο από το γέλιο σου.Όχι για να γελάσεις για μένα.Αλλά για να θυμάμαι πώς γελά η ζωή. Θέλω μια καλημέρα σου.Όχι τυπική.Όχι βιαστική.Μια καλημέρα που ανοίγει τον κόσμο. Θέλω ένα τηλέφωνο.Ένα απλό «τι κάνεις;».Όχι από υποχρέωση.Από
Ζούμε σε μια εποχή καθρεφτών Ζούμε σε μία εποχήπου ο καθρέφτης δεν δείχνει πρόσωπα,αλλά ελλείψεις. Οι μισοί άνθρωποιπερπατούν σκυφτοί μέσα τους.Δεν ξέρουν πώς να αγαπήσουν τον εαυτό τους.Τον κοιτούν σαν ξένο,σαν κάτι που πρέπει να διορθωθεί,να μικρύνει,να χωρέσει σε ξένα καλούπια. Κι έτσι μαθαίνουν να ζουνμε ένα μόνιμο αίσθημα ανεπάρκειας.Σαν να μην είναι ποτέ αρκετοί.Αρκετά
Βυθισμένοι στο Κόκκινο Κύμα Η ζωή ανθίζει.Βαθύ κόκκινο, μυστικό,σταγόνες δροσιάς κρατούν τον κόσμο. Στέκεσαι μπροστά του.Το κέντρο του φωτίζει,ήλιος που ανατέλλει σε σιωπηλή θάλασσα. Πέταλο, μια σκέψη.Σταγόνα, ένας ψίθυρος. Δεν φωνάζει.Δεν απαιτεί.Απλώς υπάρχει. Σου δίνει άδεια να σταθείς,να ανασάνεις,να αφεθείς στην ουσία. Σκέψεις ανθίζουν όπως το άνθος,χωρίς βιασύνη, καθαρές, με παλμό.Και μέσα στην απλότητά του,
Στα χρόνια της καρδιάς σου, βρίσκεις τη γαλήνη Στα είκοσι ψάχνεις να βρεις ποιος είσαι.Η καρδιά σου φλέγεται, οι λέξεις καίνε. Στα τριάντα τρέχεις ανάμεσα σε υποχρεώσεις,τα νεύρα σου χορεύουν στο ρυθμό της ζωής. Στα σαράντα σταματάς για μια στιγμή και αναρωτιέσαι «γιατί».Δεν ζητάς απαντήσεις·ζητάς νόημα. Μετά τα πενήντα, αναπνέεις βαθιά.Τα πρέπει γίνονται επιλογές,οι θυμοί
Η ζωή είναι σήμερα Η ζωή δεν περιμένει.Μόνο σήμερα υπάρχει. Κάθε ανάσα,κάθε βλέμμα,κάθε στιγμή:χορεύει στον χρόνο που είναι. Μην περιμένεις το αύριο.Μην κρατάς το χτες. Το τώρα σε καλεί.Ακούς;Αγγίζεις;Νιώθεις;Ζεις; Η ομορφιά βρίσκεται στα μικρά:στο φως που αγγίζει τα δάχτυλα,στο χαμόγελο που δεν περιμένει,στον ήχο μιας φωνής που αγαπά. Η ζωή χορεύεταιμόνο εδώ και τώρα.Κάθε στιγμή
Δεν χωράω στα κουτάκια των άλλων Δεν είμαι εύκολη.Ούτε απλή.Κουβαλάω μέσα μου αντιφάσεις και σιωπές. Δένομαι.Με ανθρώπους, με στιγμές, με λέξεις που ειπώθηκαν μισές.Κρατάω ακόμη κι αυτά που δεν έχουν βάρος για κανέναν άλλον.Ίσως γιατί για μένα είχαν νόημα. Δεν ζητάω κατανόηση.Δεν περιμένω επιβεβαίωση.Στέκομαι όρθια με όσα είμαι και με όσα προσπαθώ να γίνω. Ονειρεύομαι
Η γενιά που έμαθε να αντέχει πριν μάθει να μιλά Δεν μεγάλωσαν με πολλά.Μεγάλωσαν με όρια. Ήξεραν να περιμένουν,να υπομένουν,να συνεχίζουν. Ήταν άνθρωποι που δεν φώναζαν τη δύναμή τους.Τη φορούσαν σιωπηλά,σαν ρούχο δουλειάς. Δεν τους έμαθε κανείς να ονειρεύονται μεγαλόφωνα.Τους έμαθε η ζωή να στέκονται όρθιοι,ακόμα κι όταν όλα λύγιζαν γύρω τους. Έμαθαν να κάνουν
