Σκέψεις

Σαν την Βουή από το Κοχύλι Στο χέρι σου ένα κοχύλι.Το φως παίζει στις καμπύλες του. Το φέρνεις κοντά στο αυτί.Κι ακούς θάλασσα που πάντα υπήρχε.Κύματα, αέρας, μυστικά του κόσμου. Σιωπή που γεμίζει ήχους.Η ψυχή σου ταξιδεύει, χωρίς χάρτη.Η φαντασία πετά, η καρδιά ακούει. Μικρά θαύματα.Απλή ομορφιά.Η φύση ψιθυρίζει και θυμίζει:κάθε ήχος είναι ζωή, κάθε […]

Μέσα από την ψυχή μου Μέσα από την ψυχή μου περνούν οι στιγμές σαν άνεμος.Άλλοτε ήρεμος, άλλοτε θυελλώδης.Κι όμως, πάντα αφήνει πίσω του κάτι — ένα ίχνος φωτός. Υπάρχουν μέρες που ο κόσμος φαντάζει βαρύς.Κι όμως, μέσα σε μια ανάσα σιωπής,ακούω την ψυχή μου να ψιθυρίζει:«Είμαι εδώ. Παρατήρησε. Άκου. Φώτισε.» Η ψυχή δεν φωνάζει.Δεν έχει

Μυστικά στα Χρώματα των Ονείρων Τα όνειρα μιλούν.Με χρώματα.Σιωπηλά. Μπλε — θάλασσες που αγκαλιάζουν τη νύχτα,γιατί η γαλήνη δεν χρειάζεται λόγια. Κόκκινο — καρδιές που καίγονται σιωπηλά,πάθη και φόβοι κρυμμένοι στα όνειρα. Πράσινο — ρίζες που ανασαίνουν,φως που φυτρώνει σε σκέψεις και ψυχές. Κίτρινο — ήλιος που χορεύει,ξυπνά ελπίδες, δημιουργεί μονοπάτια. Μωβ — σιωπηλός φάρος,οδηγεί

Κάθε δειλινό στην κλεψύδρα των σκιών Κάθε δειλινό είναι μια αναπνοή του χρόνου.Μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι — εκεί όπου οι σκιές αποκτούν ψυχή και τα πράγματα σιωπούν για λίγο, σαν να ακούνε τη γη να ανασαίνει. Η μέρα γλιστρά στην κλεψύδρα της και οι στιγμές κυλούν σαν κόκκοι χρυσής άμμου.

Αλήθεια και φτερό Στον τρελό καιρό, όταν τα σύννεφα μπερδεύουν φως και σκιά, εγώ λέω την αλήθεια.Και το ψέμα; Είναι απλώς η πληγή που φωνάζει για προσοχή, ένα φτερό που πέφτει αργά στο ρέμα της ψυχής. Αρμενίζω βαθύ ρέμα, ακολουθώντας τη ροή του ανέμου,εκεί όπου το νερό τραγουδάει μυστικά που κανένας δεν μπορεί να κλέψει.Ο

Σμυρναίικα πρωινά και η γενναιοδωρία της μνήμης Σμυρναίικα πρωινά.Ο ήλιος χαράζει τον ορίζοντα κι η πόλη ξυπνά με ήχους, χρώματα και αρώματα.Ένα ποτήρι νερό αφήνεται στο τραπέζι∙ λίγο πιο πέρα, το άρωμα του φρεσκοψημένου ψωμιού γεμίζει τον αέρα.Η απλότητα γίνεται πλούτος. Γενναιοδωρία.Δεν ήταν λέξη, ήταν ρυθμός της ζωής.Ένα χαμόγελο στην αγορά, ένα πιάτο φαγητό που

Σκόνη στον άνεμο Σκόνη στον άνεμο∙μια ανάσα, ένας παλμός, μια στιγμή που γεννιέται και σβήνει.Η ζωή δεν κρατάει∙ απλώς κυλά, όπως οι κόκκοι που παρασύρονταισε αόρατα ρεύματα φωτός. Μα ό,τι φεύγει, δεν χάνεται.Μεταμορφώνεται∙ γίνεται γη, γίνεται μνήμη,γίνεται ψίθυρος σε μια καρδιά που θυμάται. Κάθε άνθρωπος, κάθε όνειρο, κάθε λέξηείναι σκόνη στον άνεμο.Κι όμως, μέσα σε

Όσα φέρνει ο χειμώνας Ο χειμώνας δεν έρχεται ποτέ βιαστικός.Γλιστρά μέσα στις μέρες, αφήνοντας πίσω του ανάσες δροσιάς,σιωπές που βαθαίνουν,και έναν ουρανό πιο γυμνό, πιο αληθινό. Μαζί του φέρνει την παύση.Την ανάσα που χρειάζεται η ψυχή για να βρει ξανά ρυθμό.Οι μέρες μικραίνουν∙κι όμως, στο σκοτάδι τους χωράει το φως που δεν χάνεται ποτέ. Ο

Η ψευδαίσθηση του ασπρόμαυρου Μαύρο και λευκό.Δύο άκρα που νομίζουν πως αρκούν. Μα ανάμεσά τους ανασαίνουν χίλιες σκιές,λεπτές, αθέατες,σαν μυστικές φωνές που ψιθυρίζουνότι τίποτα δεν είναι απόλυτο. Το ασπρόμαυρο υπόσχεται βεβαιότητα,μα η ζωή είναι ποτάμι που αλλάζει χρώματα.Το φως δεν γνωρίζει σύνορα,η σκιά δεν είναι ποτέ η ίδια. Κάθε στιγμή είναι γκρι —και μέσα στο

Να Φροντίζεις τις Αναμνήσεις…Δεν Θα Γίνουν Ποτέ Στιγμές Να τις φροντίζεις…Τις αναμνήσεις.Είναι οι ρίζες σου.Δεν θα γίνουν ποτέ στιγμές ξανά∙ οι στιγμές είναι ποτάμι, οι αναμνήσεις στάλες που έμειναν να φωτίζουν το γυαλί. Κράτησέ τες απαλά, σαν φως μέσα σε χούφτες.Μην τις λησμονείς∙ μα ούτε να τις βαραίνεις.Είναι η σιωπή που μιλά, το άρωμα που