Μου Χρωστάς Ένα Καλοκαίρι Μου χρωστάς ένα Καλοκαίρι. Ένα Καλοκαίρι γεμάτο παραλίες που μυρίζουν αλάτι και ελευθερία. Ξημερώματα που μας βρίσκουν να κοιτάμε τη θάλασσα και ήλιους που βυθίζονται αργά στον ορίζοντα. Μου χρωστάς στιγμές χωρίς βιασύνη. Γέλια που ξεσπούν ξαφνικά. Μουσικές που παίζουν κάπου μακριά και γίνονται το soundtrack των αναμνήσεών μας. Μου χρωστάς […]
Τρέχοντας Πίσω Οι σκέψεις τρέχουν. Σαν άνεμος που δεν κουράζεται ποτέ. Περνούν βιαστικές από μέσα μας, κουβαλώντας φόβους, επιθυμίες, αναμνήσεις και σενάρια που ίσως να μη συμβούν ποτέ. Κι εμείς; Τρέχουμε ξοπίσω τους. Προσπαθούμε να τις προλάβουμε. Να τις εξηγήσουμε. Να τις τακτοποιήσουμε. Μα όσο πιο γρήγορα τρέχουμε, τόσο πιο μακριά βρισκόμαστε από τη ζωή.
Εκείνο το «Τίποτα» που Έλεγε τα Πάντα «Τι σκέφτεσαι;» Και εμείς απαντήσαμε: «Τίποτα.» Μια μικρή λέξη. Τόσο μικρή που χωρά σε μια ανάσα. Τόσο μεγάλη που μερικές φορές χωρά μια ολόκληρη ζωή. Γιατί σχεδόν ποτέ δεν ήταν πραγματικά τίποτα. Ήταν εκείνη η ανάμνηση που επέστρεψε αθόρυβα ένα απόγευμα. Ήταν ένα πρόσωπο που έφυγε αλλά δεν
Όταν Ανθίσει ο Χρόνος Κάποτε στεναχωριόμαστε γιατί οι πόρτες μένουν κλειστές. Χτυπάμε. Περιμένουμε. Ακούμε μόνο σιωπή. Και νομίζουμε πως η ζωή μάς ξέχασε. Ύστερα περνούν τα χρόνια. Λίγο φως. Λίγες απώλειες. Λίγες νίκες. Και γινόμαστε άλλοι άνθρωποι. Τότε κοιτάμε πίσω. Και βλέπουμε πως όσα ζητούσαμε δεν άργησαν. Απλώς μας περίμεναν. Όπως περιμένει η αυγή τη
Μη Χάνεις Εσένα Μέσα στις αγκαλιές που χαρίζεις, στα χέρια που κρατάς, στις ζωές που φροντίζεις, μην ξεχάσεις τη δική σου. Δεν είσαι μόνο η γυναίκα που περιμένουν. Δεν είσαι μόνο η μάνα. Δεν είσαι μόνο η σύζυγος. Είσαι και το όνειρο που κάποτε κοίταζε τον ουρανό και πίστευε πως όλα είναι δυνατά. Κι αν
Η Αγάπη Αλλιώς… Ο καφές πικρίζει εύκολα τα πρωινά.Οι άνθρωποι όχι πάντα. Μερικές φορές ξεχνάς τη ζάχαρη.Μερικές φορές η ζωή ξεχνά να σου χαμογελάσει.Κι έτσι κάθεσαι απέναντι από μια ζεστή κούπακαι μια μέρα που δεν λέει να ανθίσει. Μα ύστερα έρχεται κάποιος. Κάθεται δίπλα σου αθόρυβα,σαν φως που μπαίνει από μισάνοιχτο παράθυρο.Δεν αλλάζει τον κόσμο.Αλλάζει
Κάποτε Λες «Φτάνει» Κάποια στιγμή κουράζεσαι. Όχι από τη ζωή.Από τις φωνές. «Κάνε εκείνο».«Μίλα έτσι».«Γίνε πιο εύκολος».«Χαμογέλα».«Σώπα».«Προσαρμόσου». Και ξαφνικά, μια μέρα, νιώθεις πως ζεις μέσα σε ρόλους που δεν διάλεξες ποτέ. Σαν η ψυχή να φορά ξένα ρούχα.Σαν να αναπνέεις για όλους εκτός από εσένα. Τότε είναι που θες να φύγεις λίγο.Όχι μακριά.Μόνο έξω από
Η Τέχνη του «Όχι» και του «Ναι» Η ζωή δεν είναι πάντα μεγάλες αποφάσεις. Μερικές φορέςείναι μόνο δύο λέξεις. Όχι.Ναι. Μικρές λέξεις.Μεγάλη δύναμη. Το όχι δεν είναι σκληρό.Είναι καθαρό. Είναι η στιγμή που η ψυχή στέκεται όρθιακαι ψιθυρίζει: «Αυτό δεν είναι για μένα.» Το όχι προστατεύει τον χρόνο.Την ενέργεια.Την καρδιά. Κάθε αληθινό όχιείναι μια πράξη
«Ποτέ» … και «Πάντα» Δύο λέξεις. Μικρές.Σχεδόν αθώες. Κι όμως…βαριές σαν αιώνες. Δύο υποσχέσεις Λέμε: Πάντα θα είμαι εδώ. Και για μια στιγμήο χρόνος σταματά. Ο κόσμος μικραίνεικαι χωρά σε μια καρδιά. Δύο περιορισμοί Λέμε: Ποτέ ξανά. Και χωρίς να το καταλάβουμεχτίζουμε τοίχουςγύρω από το αύριο. Η ζωή όμωςδεν αγαπά τα σύνορα. Δύο ψέματα
Τα χέρια που κρατούν τον κόσμο Το δειλινό πέφτει αργά.Το νερό ησυχάζει.Ο δρόμος φωτίζεται από μικρά φώτα. Και ανάμεσα σε όλα αυτά,μια μητέρα περπατά. Δίπλα της δύο μικρές ζωές. Ένα χέρι δεξιά.Ένα χέρι αριστερά. Και ξαφνικά,ο κόσμος γίνεται μικρός. Χωρά μέσα σε μια αγκαλιά. Η αγάπη που δεν μιλά Η μητρική αγάπη δεν φωνάζει. Δεν
