Αέναη Αγάπη Κάθε απόγευμαη θάλασσα θυμάται. Κι εκεί,στην άκρη της σιωπής,κάθεται μια γυναίκακαι κοιτάζει τον ορίζοντα. Στην αγκαλιά τηςκρατά μια ανάμνηση. Ένα μικρό σώμαπου κάποτε ζέσταινε τα χέρια της,τώρα ζεσταίνει την καρδιά της. Δεν φαίνεται καθαρά.Μοιάζει με φως.Με ψίθυρο.Με εκείνη την παρουσίαπου δεν χρειάζεται να αγγίξειςγια να τη νιώσεις. Το σκυλάκι τηςδεν είναι πια εδώ.
Να γίνουν όλα μια ασημιά βροχή Κάποτε θα ήθελανα γίνουν όλαμια ασημιά βροχή. Οι φόβοι,οι σιωπές,τα «γιατί» που έμεινανχωρίς απάντηση. Να πέσουν απαλάπάνω στις μέρες μαςκαι να ξεπλύνουνό,τι βάρυνε την ψυχή. Να γίνουν βροχήτα λόγια που δεν ειπώθηκαν.Οι δρόμοι που δεν περπατήσαμε.Οι άνθρωποι που χάθηκανμέσα στον χρόνο. Και όσα πονάνενα γυρίσουν κάποτεσε μικρές ασημένιες σταγόνεςπάνω
Γεμάτες πόλεις, άδειες ψυχές Οι πόλεις γεμίζουν φώτα.Οι δρόμοι γεμίζουν ανθρώπους.Τα τραπέζια γεμίζουν φωνές. Κι όμως… κάπου ανάμεσα στο πλήθος,υπάρχουν ψυχές που νιώθουν μόνες. Άνθρωποι που συναντιούνται καθημερινά,μα δεν γνωρίζονται πραγματικά. Χέρια που αγγίζονται,χωρίς να κρατιούνται. Βλέμματα που συναντιούνται,χωρίς να βλέπουν. Και σχέσεις που μοιάζουν γεμάτες,μα αφήνουν μέσα τους ένα κενό. Μπερδεμένα μυαλά.Κουρασμένες σκέψεις.Πληγωμένες καρδιές.
Τα Όνειρα Είναι Χρυσά Νήματα Τα όνειρα… είναι χρυσά νήματαπου υφαίνουν σιωπηλάτις βαθύτερες ελπίδες μας. Μικρές λάμψεις στο σκοτάδι,ψίθυροι της ψυχής,που αρνούνται να σβήσουνακόμη κι όταν η πραγματικότητα βαραίνει. Κάθε όνειρο κι ένα νήμα.Κάθε ελπίδα κι ένας κόμπος φωτός.Κάθε επιθυμία κι ένα μονοπάτιπρος όσα δεν τολμήσαμε ακόμη να ζήσουμε. Κι έτσι,μέσα στις μέρες που μοιάζουν
Όλοι έχουμε κάποιον που δεν έχουμε Όλοι έχουμε κάποιονπου δεν έχουμε. Κάποιον που δεν κάθεται πια δίπλα μας,μα αφήνει ακόμη ζεστήτη θέση του μέσα μας. Κάποιον που δεν μας μιλά,μα τον ακούμε στις σιωπές.Που δεν μας αγγίζει,μα τον νιώθουμε στον άνεμο,σε μια γνώριμη μυρωδιά,σε ένα τραγούδι που πονάει γλυκά. Όλοι έχουμε κάποιονπου είναι εκεί,ακόμα κι
Εκεί που αρχίζει ο πολιτισμός Για πολλούς, μια άγνωστη ημέρα.Για άλλους, μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.Κάποιοι χαμογελούν.Κάποιοι κοροϊδεύουν. Κι ένα βλέμμα, κάπου χαμηλά,περιμένει ακόμη λίγη ανθρωπιά. Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ζώων.Μια ημέρα που δεν ζητά γιορτές,ούτε μεγάλα λόγια. Ζητά μονάχα να κοιτάξουμεεκείνα τα μάτιαπου δεν ξέρουν να πουν «πονάω»,μα ξέρουν να το δείχνουν. Στα αδέσποτα
Αναζητώντας τα κλειδιά του είναι μου Υπάρχουν πόρτες μέσα μας που δεν άνοιξαν ποτέ. Κλειδιά ξεχασμένα σε συρτάρια της μνήμης, ανάμεσα σε όνειρα που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε. Περπατώ μέσα μου χωρίς χάρτη. Αγγίζω παλιές πληγές, ακούω τη σιωπή μου και ψάχνω εκείνο το μικρό φως που κάποτε με έκανε να πιστεύω. Πού κρύβεται άραγε
Σε εκείνο το «φύγαμε» Υπάρχουν στιγμέςπου δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Μόνο μια λέξη. Φύγαμε. Και ξαφνικά,όλα όσα έμοιαζαν δύσκολαγίνονται λίγο πιο ελαφριά. Εκείνη η στιγμή Δεν ξέρεις πάντα πού πηγαίνεις. Ξέρεις μόνοπως δεν θέλεις να μείνειςεκεί που η ψυχή σουέχει αρχίσει να μικραίνει. Κλείνεις μια πόρτα. Αφήνεις πίσω σουένα δωμάτιο γεμάτο σκέψεις,μερικές σιωπέςκαι ίσως ανθρώπουςπου κάποτε
Οι αριθμοί με μπέρδευαν ανείπωτα Οι αριθμοί με μπέρδευαν ανείπωτα. Μετρούσα τις μέρες,τις ώρες,τις αποστάσεις,τα χρόνια που έφευγαν. Κι όμως, τίποτα σημαντικόδεν χωρούσε πραγματικάσε έναν αριθμό. Πόσο αγαπήσαμε; Πόσο περιμέναμε; Πόσες φορές είπαμε«θα το κάνω αύριο»και αφήσαμε το αύριονα γίνει χθες; Οι αριθμοί ήθελαν απαντήσεις.Η καρδιά μου όχι. Εκείνη κρατούσε μόνο στιγμές. Ένα βλέμμα στο
Κλείσε τα προσωπικά σου σε ένα δικό σου κουτί Υπάρχουν πράγματα που δεν χρειάζεται να τα ξέρουν όλοι. Μικρές σκέψεις. Φόβοι. Όνειρα. Πληγές που έκλεισαν δύσκολα. Λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Κράτησέ τα μέσα σου, όχι από φόβο, αλλά από σεβασμό στον εαυτό σου. Φτιάξε ένα δικό σου κουτί.Ένα αόρατο κουτί, όπου θα φυλάς όσα
