Σκέψεις

Στα χρόνια της καρδιάς σου, βρίσκεις τη γαλήνη Στα είκοσι ψάχνεις να βρεις ποιος είσαι.Η καρδιά σου φλέγεται, οι λέξεις καίνε. Στα τριάντα τρέχεις ανάμεσα σε υποχρεώσεις,τα νεύρα σου χορεύουν στο ρυθμό της ζωής. Στα σαράντα σταματάς για μια στιγμή και αναρωτιέσαι «γιατί».Δεν ζητάς απαντήσεις·ζητάς νόημα. Μετά τα πενήντα, αναπνέεις βαθιά.Τα πρέπει γίνονται επιλογές,οι θυμοί […]

Η ζωή είναι σήμερα Η ζωή δεν περιμένει.Μόνο σήμερα υπάρχει. Κάθε ανάσα,κάθε βλέμμα,κάθε στιγμή:χορεύει στον χρόνο που είναι. Μην περιμένεις το αύριο.Μην κρατάς το χτες. Το τώρα σε καλεί.Ακούς;Αγγίζεις;Νιώθεις;Ζεις; Η ομορφιά βρίσκεται στα μικρά:στο φως που αγγίζει τα δάχτυλα,στο χαμόγελο που δεν περιμένει,στον ήχο μιας φωνής που αγαπά. Η ζωή χορεύεταιμόνο εδώ και τώρα.Κάθε στιγμή

Δεν χωράω στα κουτάκια των άλλων Δεν είμαι εύκολη.Ούτε απλή.Κουβαλάω μέσα μου αντιφάσεις και σιωπές. Δένομαι.Με ανθρώπους, με στιγμές, με λέξεις που ειπώθηκαν μισές.Κρατάω ακόμη κι αυτά που δεν έχουν βάρος για κανέναν άλλον.Ίσως γιατί για μένα είχαν νόημα. Δεν ζητάω κατανόηση.Δεν περιμένω επιβεβαίωση.Στέκομαι όρθια με όσα είμαι και με όσα προσπαθώ να γίνω. Ονειρεύομαι

Η γενιά που έμαθε να αντέχει πριν μάθει να μιλά Δεν μεγάλωσαν με πολλά.Μεγάλωσαν με όρια. Ήξεραν να περιμένουν,να υπομένουν,να συνεχίζουν. Ήταν άνθρωποι που δεν φώναζαν τη δύναμή τους.Τη φορούσαν σιωπηλά,σαν ρούχο δουλειάς. Δεν τους έμαθε κανείς να ονειρεύονται μεγαλόφωνα.Τους έμαθε η ζωή να στέκονται όρθιοι,ακόμα κι όταν όλα λύγιζαν γύρω τους. Έμαθαν να κάνουν

Η αλήθεια δεν φωνάζει…Φροντίζει Υπάρχει μια σύγχυση που περνιέται συχνά για αρετή.Η ωμότητα βαφτίζεται ειλικρίνεια.Η σκληρότητα παρουσιάζεται ως αυθεντικότητα. Μα η αλήθεια δεν έχει αιχμές.Δεν χρειάζεται να πληγώσει για να υπάρξει. Ο λόγος είναι εργαλείο λεπτό.Σαν γυαλί:μπορεί να φωτίσει,μπορεί και να κόψει. Δεν σου δόθηκε η φωνήγια να υψώνεται πάνω από τους άλλους.Σου δόθηκε για

Φάρος να ’σαι Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν θόρυβο.Δεν φωνάζουν, δεν επιβάλλονται, δεν τρέχουν να προλάβουν τον κόσμο.Στέκονται. Και φωτίζουν. Φάρος να ’σαι.Όχι για να σε βλέπουν όλοι,αλλά για να βρίσκουν κάποιοι τον δρόμο τους μέσα στο σκοτάδι. Δεν χρειάζεται να κινείσαι Ο φάρος δεν ταξιδεύει.Δεν κυνηγά τα καράβια, δεν τους δείχνει πώς να πλεύσουν.Απλώς

Ανυπάκουο φως στο αύριο Είναι ανυπάκουο.Ατίθασο.Κακομαθημένο ίσως. Αλλά ζωντανό. Ανυπόμονο να ζήσει, περίεργο να μάθει, αυθόρμητο να νιώσει.Χαρούμενο χωρίς λόγο.Αισιόδοξο χωρίς εγγυήσεις.Ονειροπόλο χωρίς όρια. Δεν θέλει να μεγαλώσει.Όχι με τον τρόπο που του ζητούν.Δεν θέλει να ωριμάσει αν αυτό σημαίνει να ξεχάσει.Δεν θέλει να συμμορφωθεί με κανόνες που σβήνουν το φως του. Κάθε πρωί πετάει.Ξεσηκώνεται

Γιατί οι πληγές είναι παράσημα Οι πληγές δεν είναι ντροπή.Δεν είναι λάθη που πρέπει να κρύβονται.Είναι τα σημάδια ότι ζήσαμε. Κάθε πληγή γεννήθηκε από μια σύγκρουση με την πραγματικότητα.Έναν έρωτα που δεν άντεξε.Μια απώλεια που άφησε σιωπή.Ένα όνειρο που έπεσε πριν μάθει να πετά. Οι άνθρωποι συχνά φοβούνται τις πληγές τους.Τις σκεπάζουν με χαμόγελα.Τις αποφεύγουν

Γιατί το κλείσιμο των εορτών έχει πάντα κάτι γλυκόπικρο Τα φώτα κατεβαίνουν.Η λάμψη των ημερών χάνεται σιγά.Οι δρόμοι επιστρέφουν στη σιωπή τους,οι ρυθμοί ανεβαίνουν ξανά,κι εμείς προσπαθούμε να πιάσουμε τον χρόνομε δάχτυλα ελαφριά. Κρατάμε όσα δεν μας βαραίνουν,τις στιγμές που μας φέρνουν χαμόγελα,τις αναμνήσεις που μας καθαρίζουν,για να συνεχίσουμε λίγο πιο ελεύθεροι. Κι η Χαλκίδα,

Όταν το χιόνι θυμάται όσα ξεχάσαμε Υπάρχουν στιγμές που ο κόσμος χαμηλώνει την έντασή του.Που ο θόρυβος αποσύρεται διακριτικά και μένει μόνο το ουσιώδες. Το χιόνι δεν καλύπτει απλώς το τοπίο.Σκεπάζει τις βιαστικές σκέψεις, τα ανείπωτα άγχη, τις λέξεις που ειπώθηκαν χωρίς νόημα. Μέσα στη λευκή σιωπή, ένα σπίτι φωτισμένο αντιστέκεται στο κρύο.Όχι με δύναμη,