Είδα.

Λένε “είμαι εδώ”.
Εννοούν “μέχρι να βρω καλύτερο”.

Μιλούν για αγάπη.
Μετράνε συμφέρον.

Υπόσχονται.
Φεύγουν.

Κοιτάς ένα σκύλο.

Χαρά.
Πίστη.
Παρόν.

Δεν ζητάει τίποτα.
Μένει.
Κάθε μέρα.
Με χαρά.

Δεν κρίνει.
Δεν βαριέται.
Δεν φεύγει όταν πονάς.

Κι ύστερα… μια γάτα.

Σιωπή.
Θεατής.
Χαϊδεύει την ψυχή σου με το βλέμμα της.

Δεν υπόσχεται.
Δεν επιβάλλεται.
Κι όμως… ξέρει.

Ίσως ο άνθρωπος…
το πιο αχάριστο είδος.

Ίσως η αληθινή αγάπη…
να γαβγίζει.
Ή να νιαουρίζει απαλά.

Η σιωπή του λέει περισσότερα από χιλιάδες λόγια.
Η παρουσία του ζεσταίνει ό,τι ο άνθρωπος άφησε παγωμένο.
Κι έτσι μαθαίνεις: η πίστη δεν αγοράζεται,
ούτε η αγάπη μετριέται με λόγια.

Ίσως το “δε θα σ’ αφήσω ποτέ”
να ειπώθηκε σωστά μόνο μία φορά,
από κάποιον που δεν ήξερε να μιλά.

Σιωπή.
Παρουσία.
Αγάπη.

Σκύλος.
Γάτα.
Καρδιά.

Η καρδιά καταλαβαίνει.
Ο άνθρωπος… όχι πάντα.

Και η αλήθεια;
Μερικές φορές, η αγάπη…
πρέπει να γαβγίζει.
Μερικές φορές…
να νιαουρίζει.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα