ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΝ  ΑΡΘΡΑ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΣ ΩΣ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΗΡΩΕΣ ΠΟΥ ΕΠΕΣΑΝ ΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ.

ΘΑ ΑΝΕΒΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΦΟΡΟ ΤΙΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΗΡΩΕΣ…

Αγαπητή κοινωνία,

Σου γράφω όχι σαν δημοσιογράφος, ούτε σαν άνθρωπος που παρακολουθεί τις ειδήσεις από την τηλεόραση.

Σου γράφω σαν μάνα.

Σαν τη μάνα ενός πυροσβέστη που κάθε φορά που ακούει τη σειρήνα, σταματά να αναπνέει μέχρι να ακούσει ξανά τη φωνή του παιδιού της.

Εσύ βλέπεις ένα πυροσβεστικό όχημα να περνά με τις σειρήνες αναμμένες.

Εγώ βλέπω το παιδί μου.

Βλέπω εκείνο το μικρό αγόρι που κάποτε έπεφτε, χτυπούσε τα γόνατά του και έτρεχε στην αγκαλιά μου. Σήμερα τρέχει μέσα στις φλόγες για να προστατεύσει ανθρώπους που ίσως δεν γνωρίσει ποτέ.

Κι εγώ δεν μπορώ πια να το προστατεύσω.

Σήμερα η σιωπή ζυγίζει περισσότερο από τη φωτιά.

Χθες η σειρήνα χτύπησε ξανά, όπως χτυπάει χρόνια τώρα. Μόνο που χθες, η ζαριά έπεσε βαριά.

Τρεις δικοί μας άνθρωποι, τρία αδέρφια από την ίδια οικογένεια, την ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ οικογένεια , δεν γύρισαν πίσω.

Από χθες δεν κλαίνε μόνο οι δικοί τους.

Κλαίμε όλες οι μανάδες που έχουμε παιδιά με αυτή τη στολή.

Γιατί, όταν ένας πυροσβέστης χάνεται, όλες ξέρουμε πως αυτό που συνέβη στη δική τους οικογένεια θα μπορούσε αύριο να συμβεί στη δική μας.

Εσείς τους αποκαλείτε ήρωες.

Εμείς τους λέμε παιδιά μας.

Και πίσω από κάθε κράνος υπάρχει ένα πρόσωπο που φίλησε τη μάνα του πριν φύγει για τη δουλειά.

Πίσω από κάθε στολή υπάρχει μια οικογένεια που δεν κοιμάται μέχρι να ακούσει το κλειδί να γυρίζει στην πόρτα.

Όταν φοράς τη στολή και μπαίνεις στο όχημα, δεν είσαι ήρωας. Είσαι απλά ένας άνθρωπος που επιλέγει να σταθεί ανάμεσα στον κίνδυνο και τους άλλους. Όμως, πίσω από τη μάσκα και τα γάντια, υπάρχει μια καρδιά που χτυπάει δυνατά.

Και αυτή η καρδιά ανήκει σε κάποιον που αγαπά.

Που φοβάται.

Που κάνει όνειρα.

Που θέλει απλώς να επιστρέψει σπίτι.

Κάθε φορά που η σειρήνα ουρλιάζει για το επόμενο συμβάν, το μυαλό δραπετεύει για μια στιγμή πίσω στο σπίτι. Στη γυναίκα που περιμένει, στα παιδιά που άφησαν να κοιμούνται, στις απλές, καθημερινές στιγμές που ξαφνικά φαντάζουν ως ο μεγαλύτερος πλούτος του κόσμου. Στη σκέψη αν αυτή η αναχώρηση θα είναι και η τελευταία.

Ξέρετε τι σημαίνει αυτό για μια μάνα;

Σημαίνει να κοιτάζει το κινητό της κάθε λίγα λεπτά.

Να πετάγεται με κάθε ήχο.

Να προσεύχεται όταν βλέπει στις ειδήσεις ότι ξέσπασε άλλη μία μεγάλη φωτιά.

Να φοβάται ακόμη και όταν χαμογελά.

Να κάνει ότι είναι δυνατή, ενώ μέσα της διαλύεται.

Και σήμερα…

Σήμερα νιώθω και υπερηφάνεια και θυμό.

Υπερηφάνεια γιατί το παιδί μου υπηρετεί την ζωή χωρίς να υπολογίζει τον κίνδυνο.

Θυμό γιατί τις περισσότερες φορές θυμόμαστε αυτούς τους ανθρώπους μόνο όταν τους αποχαιρετούμε.

Μόνο όταν οι σημαίες σκεπάζουν τα φέρετρά τους.

Μόνο όταν οι σειρήνες συνοδεύουν μια τελευταία διαδρομή.

Δεν θέλω να τους τιμάτε μόνο όταν φύγουν.

Θέλω να τους προστατεύετε όσο ζουν.

Θέλω να έχουν τον εξοπλισμό που χρειάζονται.

Την εκπαίδευση που αξίζουν.

Την υποστήριξη που οφείλει μια οργανωμένη πολιτεία στους ανθρώπους της πρώτης γραμμής.

Και πάνω από όλα…

Θέλω να τους βλέπετε ως ανθρώπους.

Όχι ως ατρόμητους.

Όχι ως άτρωτους.

Αλλά ως πατέρες, μητέρες, γιους, κόρες, συζύγους και αδέλφια.

Στον βωμό του καθήκοντος γίνονται συχνά αναλώσιμοι για τους πολλούς, αλλά είναι τα πάντα για τους λίγους που τους περιμένουν. Και σήμερα, τρεις οικογένειες έμειναν ορφανές από το χαμόγελο, την αγκαλιά, τη φωνή των δικών τους ανθρώπων.

Στους γονείς που ανέθρεψαν παλικάρια, στις συζύγους που έμειναν πίσω να κρατούν το σπίτι όρθιο, στα παιδιά που θα περηφανεύονται για πάντα για τους πατεράδες τους, στα αδέρφια που έχασαν το στήριγμά τους: Η σκέψη μας, η ψυχή μας και ο πόνος μας είναι δίπλα σας. Δεν υπάρχουν λόγια να ελαφρύνουν το βάρος, μόνο η υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστούν ποτέ.

Και σε εσένα, κοινωνία, έχω μόνο μία παράκληση.

Μην περιμένεις την επόμενη τραγωδία για να θυμηθείς αυτούς τους ανθρώπους.

Μην αφήσεις τις θυσίες τους να γίνουν ακόμη ένας αριθμός σε ένα δελτίο ειδήσεων.

Όταν δεις έναν πυροσβέστη, μη δεις μόνο τη στολή.

Δες τη μάνα που περιμένει στο σπίτι.

Δες τη γυναίκα του.

Δες τα παιδιά του.

Δες όλους εκείνους που κάθε φορά τον αποχαιρετούν χωρίς να ξέρουν αν αυτό το «καλό κουράγιο» θα είναι και το τελευταίο.

Με σεβασμό,

Μια μάνα πυροσβέστη

Που δεν ζητά προνόμια.

Ζητά μόνο αυτό που ζητά κάθε μάνα στον κόσμο.

Να γυρίζει το παιδί της σπίτι.

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ…

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα