Δεν μεγάλωσαν με πολλά.
Μεγάλωσαν με όρια.

Ήξεραν να περιμένουν,
να υπομένουν,
να συνεχίζουν.

Ήταν άνθρωποι που δεν φώναζαν τη δύναμή τους.
Τη φορούσαν σιωπηλά,
σαν ρούχο δουλειάς.

Δεν τους έμαθε κανείς να ονειρεύονται μεγαλόφωνα.
Τους έμαθε η ζωή να στέκονται όρθιοι,
ακόμα κι όταν όλα λύγιζαν γύρω τους.

Έμαθαν να κάνουν το λίγο χρήσιμο
και το δύσκολο καθημερινό.
Να μη ζητούν,
να μη δείχνουν,
να μη λυγίζουν εύκολα.

Τα χέρια τους έφτιαξαν σπίτια.
Η στάση τους έφτιαξε ανθρώπους.

Δεν μιλούσαν για αξίες.
Τις ζούσαν.
Σε κάθε πρωινό ξύπνημα,
σε κάθε σιωπηλή ευθύνη,
σε κάθε υπόσχεση που κρατήθηκε χωρίς χειροκρότημα.

Τώρα φεύγουν αργά.
Όχι θορυβωδώς.
Όπως έζησαν.

Αφήνουν πίσω τους κάτι σπάνιο:
ένα παράδειγμα.

Και αυτό,
δεν φθείρεται με τον χρόνο.

Δεν ξεθωριάζει.
Μένει ζωντανό,
σε κάθε χέρι που δουλεύει,
σε κάθε καρδιά που αντέχει,
σε κάθε ζωή που μαθαίνει να σέβεται την προσπάθεια και την τιμή.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα