Όταν ο Δεκέμβρης ανάβει το μικρό του φως,
οι άνθρωποι στρέφουμε για λίγο το βλέμμα προς το αόρατο.
Και κάπου ανάμεσα σε μυρωδιές κανέλας και χιονισμένες νύχτες,
θυμόμαστε τα ξωτικά.
Όχι τα ξύλινα, τα ζωγραφιστά, τα κινηματογραφικά.
Αλλά εκείνα τα μικρά, αθόρυβα πνεύματα
που γεννιούνται μόνο όταν η καρδιά θέλει να πιστέψει ξανά.

Αυτό είναι το μήνυμά μου για φέτος.

Αγαπημένα ξωτικά,

αν έχετε ακόμη χώρο στα τσουβαλάκια σας,
φέρτε μας κάτι διαφορετικό.
Όχι χρυσόχαρτο και κουτιά.
Όχι όνειρα μιας ώρας.
Φέρτε μας ανάσα.
Φέρτε μας στιγμές που δεν τσαλακώνονται.
Και βάλτε στις τσέπες μας λίγη από τη σιωπή σας—
εκείνη που μοιάζει με χιόνι που πέφτει χωρίς θόρυβο.

Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι πράγματα.

Είναι ανθρώπινη ζεστασιά που ξεχειλίζει από τις χαραμάδες.
Είναι το χέρι που απλώνεται χωρίς δεύτερη σκέψη.
Είναι το “σ’ ευχαριστώ” που δεν προλάβαμε να πούμε.
Είναι εκείνη η απλή στιγμή
που νιώθεις, έστω για μια ανάσα,
πως δεν είσαι μόνος στον κόσμο.

Και εσείς, μικρά ξωτικά,
ίσως είστε απλώς ένας τρόπος
να θυμηθούμε πως η μαγεία δεν χάθηκε—
απλώς περιμένει να της μιλήσουμε.

Γι’ αυτό σας γράφω απόψε.

Φέρτε μας επιστροφή στην απλότητα,
ένα άγγιγμα καθαρό,
μια σκέψη πιο απαλή από το φως των κεριών.

Κι αν έχετε χώρο,
αφήστε κάτω από το δέντρο
λίγη πίστη
ότι τα μικρά,
τα αθόρυβα,
τα ταπεινά
είναι τελικά τα πιο μεγάλα.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα