Ο χρόνος κυλά.
Αθόρυβα.
Σιωπηλά.

Μεγαλώνω.
Αλλάζω.
Κι όσο αλλάζω, καταλαβαίνω.

Δεν ζητώ πολλά.
Ζητώ τα απλά.
Τα ανθρώπινα.
Τα αληθινά.

Θέλω λίγο από το γέλιο σου.
Όχι για να γελάσεις για μένα.
Αλλά για να θυμάμαι πώς γελά η ζωή.

Θέλω μια καλημέρα σου.
Όχι τυπική.
Όχι βιαστική.
Μια καλημέρα που ανοίγει τον κόσμο.

Θέλω ένα τηλέφωνο.
Ένα απλό «τι κάνεις;».
Όχι από υποχρέωση.
Από νοιάξιμο.

Γιατί όταν με ρωτάς, υπάρχω πιο δυνατά.
Γιατί όταν με σκέφτεσαι, συνεχίζω.

Κι αν πέσω;
Μην με σηκώσεις εσύ.
Κράτα μου το χέρι.
Δείξε μου ότι μπορώ μόνη μου.

Η αγκαλιά σου δεν είναι προστασία.
Είναι ελπίδα.
Δεν με κρύβει από τον κόσμο.
Με μαθαίνει να τον αντέχω.

Παιδί μου…
Ο χρόνος δεν μας ανήκει.
Μα οι στιγμές μας, ναι.

Ας μη χαθούν στη βιασύνη.
Ας μη σβήσουν στη σιωπή.
Ας μη διαλυθούν στην απόσταση.

Έχουμε χρόνο.
Αρκεί να τον ζήσουμε μαζί.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα