Υπάρχει μια σύγχυση που περνιέται συχνά για αρετή.
Η ωμότητα βαφτίζεται ειλικρίνεια.
Η σκληρότητα παρουσιάζεται ως αυθεντικότητα.

Μα η αλήθεια δεν έχει αιχμές.
Δεν χρειάζεται να πληγώσει για να υπάρξει.

Ο λόγος είναι εργαλείο λεπτό.
Σαν γυαλί:
μπορεί να φωτίσει,
μπορεί και να κόψει.

Δεν σου δόθηκε η φωνή
για να υψώνεται πάνω από τους άλλους.
Σου δόθηκε για να σκύβει.
Να ακούει.
Να αγγίζει χωρίς θόρυβο.

Τα λόγια μπορούν να γίνουν καταφύγιο.
Μπορούν να γίνουν χέρι στον ώμο.
Ανάσα σε στιγμή δύσκολη.

Όταν μιλάς χωρίς μέτρο,
δεν λες την αλήθεια σου.
Ξεχνάς την ευθύνη σου.

Γιατί η αλήθεια που αξίζει
δεν ταπεινώνει.
Δεν εξευτελίζει.
Δεν αφήνει πίσω της ερείπια.

Η αλήθεια που αξίζει
θεραπεύει.
Ακόμα κι όταν πονά.

Γι’ αυτό διάλεγε τα λόγια σου
όπως διαλέγεις δώρο.
Με σκέψη.
Με πρόθεση.
Με σεβασμό.

Όχι για να σιωπάς.
Αλλά για να μιλάς ανθρώπινα.

Μίλα, λοιπόν.
Αλλά μίλα σαν άνθρωπος
που ξέρει ότι κάθε λέξη
αφήνει ίχνος.
Ή πληγή.
Ή φως.

Και διάλεξε
να αφήνεις φως.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα