Στην περιοχή της Ζακύνθου, η σιωπή βάρυνε τον αέρα.
Μια ανείπωτη τραγωδία: ένα παιδί που έφυγε·
ένα ζώο που στοχοποιήθηκε·
μια αλήθεια που κρύφτηκε πίσω από τη μάσκα της “φιλοζωίας”.

Και κάπως έτσι,
η κοινωνία μας βρέθηκε μπροστά σε δύο χαμούς.
Ο πρώτος, ασυγχώρητος.
Ο δεύτερος, ύπουλος — η στοχοποίηση μιας ράτσας,
ενός πλάσματος που είδε τον κόσμο με μάτια πληγωμένα
και στάθηκε στο λάθος σπίτι, στην πιο λάθος αγκαλιά.

Η ρίζα του κακού δεν είναι το ζώο· είναι η αμέλεια που ντύθηκε «αγάπη».

Κάποιοι γονείς παρουσιάστηκαν ως σωτήρες.
Είπαν πως «έσωσαν» ένα ζώο που ο κόσμος θεωρούσε επικίνδυνο.
Μα πώς μοιάζει η σωτηρία όταν συνοδεύεται από αλυσίδες;
Πώς μοιάζει η φιλοζωία όταν η παράγκα γίνεται σπίτι
και η άγνοια γίνεται καθημερινότητα;

Όταν γνωρίζεις ότι ένα ζώο έχει ανάγκες, φόβους,
ιστορία που ζητά δουλειά και κατανόηση,
και παρ’ όλα αυτά εκθέτεις τα παιδιά σου,
τα άλλα ζώα, την κοινωνία—
τότε δεν είσαι φιλόζωος.
Είσαι επικίνδυνος.

Γιατί η φιλοζωία δεν είναι ταμπέλα.
Είναι ευθύνη.
Είναι αξιοπρέπεια.
Είναι συνείδηση.

Και ναι, υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε τη μάσκα του «εθελοντή» για να κρύψουν εγκλήματα.

Όταν κρατάς ζώα σε χώρους ακατάλληλους,
όταν αδυνατείς να τα φροντίσεις,
όταν έχεις 20, 30, 100 ψυχές στοιβαγμένες
και τις λες “διάσωση”,
τότε δεν προσφέρεις.
Χωρίς φροντίδα, χωρίς εκπαίδευση, χωρίς δομές,
η αγάπη σου γίνεται παγίδα.

Και η κοινωνία το πληρώνει.
Τα ζώα το πληρώνουν.
Τα παιδιά το πληρώνουν.

Το παιδί που χάθηκε

έφυγε άδικα.
Όχι από “μια ράτσα”,
αλλά από ανθρώπινη αμέλεια που φόρεσε τα καλά της
και συστήθηκε ως φιλόζωη.

Κανένα άρθρο δεν μπορεί να απαλύνει αυτόν τον πόνο.
Μα μπορεί να δείξει το μονοπάτι για να μη γίνει ξανά.

Το ζώο που έμεινε πίσω

δεν είναι τέρας.
Είναι θύμα.
Όπως και τόσα άλλα που βρέθηκαν στα λάθος χέρια,
σε σπίτια που δεν ήξεραν, ή δεν ήθελαν,
να ακούσουν τη βοήθειά τους.

Με σωστό χώρο,
σωστό εκπαιδευτή,
σωστό άνθρωπο,
θα μπορούσε να ανθίσει.
Όπως όλα τα πλάσματα που κουβαλούν τραύματα
και ψάχνουν μια ευκαιρία, όχι μια τιμωρία.

Ας πέσει η μάσκα.

Ας σταματήσει η ανοχή.
Ας πάψει η σιωπή.
Δεν μπορούμε να κυνηγάμε κακοποιούς
και να αφήνουμε ατιμώρητους “φιλοζωους”
που γκρεμίζουν ζωές με την ίδια ευκολία.

Ο χώρος της φιλοζωίας χρειάζεται καθάρισμα.
Αλήθεια.
Διαφάνεια.
Ευθύνη.

Και πάνω απ’ όλα:
Άνθρωπους που ξέρουν να αγαπούν χωρίς να πληγώνουν.

Κλείνω με μια ευχή:
να δοθεί στο άτυχο ζώο η ευκαιρία που στερήθηκε·
μια αρχή σε χέρια ικανά,
σε ψυχές που μπορούν να το δουν, όχι να το φοβηθούν.

Γιατί πίσω από κάθε μάσκα,
υπάρχει πάντα μια αλήθεια.
Και ήρθε η ώρα να την κοιτάξουμε στα μάτια.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα