Σε μια εβδομάδα που το φως έσβησε πρόωρα, η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι μπροστά σε δύο τραγωδίες που άφησαν πίσω τους σιωπή, δάκρυα και αναπάντητα “γιατί”.
Πέντε γυναίκες, εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα, δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Ένα εργατικό ατύχημα, μια έκρηξη που διέλυσε όχι μόνο το κτίριο, αλλά και τις ζωές των οικογενειών τους.

Λίγες ώρες αργότερα, στη Ρουμανία, επτά νέοι άνθρωποι — οπαδοί του ΠΑΟΚ — άφησαν την τελευταία τους ανάσα σε ένα τροχαίο δυστύχημα, ταξιδεύοντας με όνειρα, συναισθήματα και τη φλόγα της ομάδας τους.

Δύο γεγονότα τόσο διαφορετικά, κι όμως τόσο ίδια στη ρίζα τους: η ανθρώπινη απώλεια.
Η μοίρα, άδικη και σκληρή, μας υπενθυμίζει πως κάθε μέρα που αναπνέουμε είναι δώρο. Πως πίσω από κάθε εργάτρια και κάθε φίλαθλο υπάρχει μια μάνα, ένας πατέρας, ένα παιδί που περιμένει.

Μέσα από τον πόνο γεννιέται η σκέψη — πως η ζωή δεν μετριέται με επιτυχίες, αλλά με στιγμές αληθινής παρουσίας.
Ας κρατήσουμε σιωπή για όσους έφυγαν και ας γίνουμε φως για όσους μένουν.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα