Σιωπή.
Ένα λευκό χαρτί απλώνεται μπροστά μου,
και οι φλέβες της ψυχής αρχίζουν να εμφανίζονται,
σαν λεπτά ποτάμια από σκέψεις και αισθήματα,
που διασχίζουν τη σιωπή με αργό ρυθμό.

Το μελάνι γίνεται καθρέφτης·
κάθε λέξη, κάθε κενό, κάθε γραμμή,
είναι ένας παλμός που συντονίζεται με την καρδιά.
Η ψυχή μιλά χωρίς φωνή,
και το λευκό χαρτί ακούει.

Δεν χρειάζονται μεγαλοστομίες.
Η ουσία βρίσκεται στις λεπτομέρειες:
ένα διάλειμμα, ένα σημείο, ένα κενό χώρο,
που αφήνει χώρο για την αναπνοή, για την ανάμνηση.

Σε κάθε φλέβα της ψυχής κατοικεί η αλήθεια·
το θραύσμα της χαράς, η ανάμνηση του πόνου,
η σιωπή που φωνάζει.
Γράφοντας, ανακαλύπτεις τον εαυτό σου,
και το λευκό χαρτί γίνεται το πρώτο σου σπίτι.

Αφήνω τις λέξεις να κυλήσουν,
όπως το νερό σε ένα ποτάμι που δεν επιστρέφει.
Κάθε γραμμή είναι ένας δρόμος,
κάθε κενό μια ανάσα,
και κάθε σελίδα ένας χάρτης της ψυχής.

Το λευκό χαρτί δεν κρίνει.
Ανοίγει. Ακούει. Υποδέχεται.
Οι φλέβες της ψυχής γίνονται ορατές,
και η σιωπή αποκτά φωνή.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα