Υπάρχουν άνθρωποι
που γνώρισαν τον πόνο
χωρίς να γίνουν σκληροί.

Πέρασαν δύσκολες μέρες,
έσκυψαν για λίγο το κεφάλι,
μα δεν έχασαν την αξιοπρέπειά τους.

Έκλαψαν σιωπηλά.
Προχώρησαν μόνοι.
Κράτησαν μέσα τους πληγές
που κανείς δεν είδε.

Κι όμως,
δεν έγιναν αυτό που τους πλήγωσε.

Διάλεξαν την καλοσύνη
εκεί που θα μπορούσαν να διαλέξουν την εκδίκηση.

Διάλεξαν τη σιωπή
εκεί που θα μπορούσαν να φωνάξουν.

Διάλεξαν να φύγουν
χωρίς να αφήσουν πίσω τους δηλητήριο.

Αυτοί οι άνθρωποι
δεν χρειάζονται πολλά.

Μόνο κάτι αληθινό.

Μια αγάπη που δεν φοβάται.
Ένα χέρι που μένει.
Μια καρδιά που δεν ζητά ανταλλάγματα.

Γιατί τα καλύτερα
δεν είναι πάντα τα πιο ακριβά.

Είναι εκείνα που έρχονται
ύστερα από τα δύσκολα
και μοιάζουν με φως.

Και ίσως τελικά
η ζωή να χρωστά τα πιο όμορφα
σε εκείνους που πέρασαν
μέσα από τις πιο σκοτεινές της νύχτες
χωρίς να χάσουν τον εαυτό τους.

Γιατί η αξιοπρέπεια
δεν φαίνεται όταν όλα είναι εύκολα.

Φαίνεται όταν όλα πονάνε
κι εσύ, παρ’ όλα αυτά,
επιλέγεις να παραμείνεις άνθρωπος.

Τα καλύτερα αξίζουν
σε εκείνους που άντεξαν τα χειρότερα
χωρίς να πάψουν να αγαπούν.

Αν αυτή η σκέψη σε άγγιξε, συνέχισε το ταξίδι του νου και της ψυχής μέσα από τις υπόλοιπες σελίδες της κατηγορίας https://morfeszois.com/katigories/skepseis/

Θέλεις περισσότερα άρθρα;  Ακολούθησέ μας στο https://www.facebook.com/profile.php?id=61574820057874  και το https://www.instagram.com/morfeszois/  για να μη χάνεις τίποτα!

Συντάκτρια  Δέσποινα Μπλάτζα